Is dat een wee?

Ik voel iets… Ben er nog niet zeker van of het wel een wee is, want de afgelopen weken heb ik minstens vijf keer per dag gedacht dat ik een wee voelde, maar dat bleek steeds loos alarm! Gefrustreerd wordt ik er van! Al ruim twee weken over de uitgerekende datum, hoe lang kan het in godsnaam nog duren? Ik sta te trappelen van ongeduld en daarbij wil ik liever niet dat de baby gehaald moet gaan worden, dat lijkt me een abrupte manier van bevallen… Aan de andere kant ben ik er inmiddels wanhopig genoeg voor en daarom heb ik de afgelopen drie dagen steevast bij mijn acupuncturist gezeten om te proberen de bevalling op gang te krijgen. Ik heb goede ervaringen met de acupunctuur, want aan het begin van mijn zwangerschap ben ik dankzij deze naaldjes-techniek succesvol gestopt met roken. Nu zit ik wederom met al die naalden in mijn lijf, maar deze keer om dat kleine wezentje in mijn buik een wake-up call te geven!  En eindelijk gebeurt er iets. Geen idee of het de acupunctuur is maar who cares?

En we zijn los!

Maandagmorgen om acht uur… De weeën beginnen en deze keer weet ik onmiddellijk: dit is het echte werk, geen loos alarm!  Ze komen ongeveer om de tien minuten en rond het middaguur komen ze al om de vijf minuten! Ik ben helemaal hotel de botel en moet me inhouden om niet meteen iedereen te gaan bellen! Alleen de dokter, die bel ik natuurlijk wel.  Maar hij is niet onder de indruk en ik hoef daarom pas terug te bellen als de weeën om de 3 minuten komen. Dat moment komt gelukkig sneller dan ik verwachtte en om drie uur ’s middags is de dokter er. Jammer: ik heb nog nauwelijks ontsluiting, dus zit er niets anders op dan mijn enthousiasme te temperen en gewoon te wachten… Rond etenstijd komt de dokter nog een keer, maar er is amper verbetering. De weeën worden al behoorlijk heftig en ik dacht toch echt dat het bijna zover was. Maar helaas, ik moet nog wat langer doorbijten. Om tien uur ’s avonds komt de dokter nog een keer en wederom nauwelijks ontsluiting! Ik begin wanhopig te worden, hier had ik niet op gerekend. De weeën zijn ondertussen zo intens en onophoudelijk, dat ik ze al niet meer weg kan puffen. We besluiten daarom – ook op advies van de huisarts – om de thuisbevalling te laten voor wat het is en we vertrekken naar het ziekenhuis.

Ziekenhuis

Dat is maar goed ook: tegen de tijd dat we daar aankomen ben ik aan het hyperventileren en krijg het daarbij zó benauwd dat ik volledig in paniek raak! In de verloskamer wordt het niet beter: de ontsluiting wil maar niet vorderen en ik krijg steeds minder adem. In de hoop dat de ontsluiting toch op gang zal komen, worden mijn vliezen gebroken. Maar dat verergert de situatie alleen maar, want nu krijg ik ook nog eens enorme persdrang! De baby zit klem tussen mijn persweeën en een te kleine opening. De zusters plakken sensoren op het hoofdje van de baby en zo kunnen we via een monitor de hartslag volgen. Bij iedere hartslag klinkt een kort piepje. “Niet persen!” roept de verloskundige ineens, maar ik kan er niets aan doen. Het is feitelijk net zoiets als kokhalzen: die spieren spannen samen, daar heb je geen controle over! De persweeën volgen elkaar snel op. Door de heftige combinatie van pijn en uitputting verlies ik de controle over de situatie én over mijn lijf. Ik wordt misselijk en vind nog maar net op tijd een kotsbakje. Vanachter dat kotsbakje zie ik fronsende gezichten van de verpleegsters. De baby zit knel. Ook ik maak me nu zorgen. Opnieuw een perswee, ik heb het niet meer. Op de monitor verdwijnt de hartslag, maar zodra de wee eindigt, komen de piepjes gelukkig weer terug. “Niet persen!” Roept de verloskundige weer. “Ik doe ook niks! Dat gaat vanzelf” gil ik terug. Wéér een perswee, direct gevolgd door een tweede en vervolgens een derde. Scherpe pijn in mijn bovenbeen: een injectie zie ik, maar het deert me niet. Mijn blik is strak op de monitor gericht: die geeft nu helemaal geen hartslag meer aan. Geen piepjes meer… Dit kan niet goed zijn. Ineens is iedereen doodstil. Bezorgde gezichten turen afwachtend naar de monitor. Seconden tikken voorbij… Niets. Het lijken wel minuten… Nog nooit zo’n oorverdovende stilte meegemaakt…. Totdat… “Piep!” Ik slaak een kreet van opluchting. Dit is mij iets té spannend! Alles wordt zwart en ik raak buiten bewustzijn. Vaag merk ik dat mijn bed verreden wordt. PIJN! Een venijnige steek in mijn onderrug! Het blijkt een ruggenprik. Maar hé, dat helpt want de pijn zakt weg en ook de duizeligheid en het vage zwart dat mijn wereld omringde verdwijnt. Ik kan weer helder denken en kijk om me heen. Een kleine, gezette man in een leren jas staat naast me en checkt mijn pols. Ik heb werkelijk geen clou wie de man is en waar hij ineens vandaan komt. Dan zegt hij: “Zo meiss, ben je er weer?”  Schaapachtig kijk ik hem aan. Zich bewust van mijn verwarring voegt hij toe: “Ik ben de anesthesist, ze hebben me uit bed gebeld om jou een ruggenprik te geven. En zo te zien helpt het!”  Ik ben de man zó dankbaar, dat ik spontaan tegen hem verzucht: “Wil je met me trouwen?” Iedereen kijkt verbouwereerd, behalve Richard. Die moet lachen, geeft me een kus en fluistert: “Zo ken ik je weer!” En tegen de zusters nog steeds voorzien van stomverbaasde blikken zegt hij: “We kunnen verder, ze is er weer!” En inderdaad: I’m back and ready to fight!

Klusje klaren

Weer terug in de verloskamer heb ik praatjes voor tien. Nu de pijn verdwenen is en de alles overheersende weeën gestopt, kan ik energie verzamelen voor het ‘echte werk’. Een van de verpleegsters controleert mijn ontsluiting. Wat denk je? Die is volledig en ik mag eindelijk gaan persen. Ik heb het he-le-maal gehad met de hele bevalling en ben daarom driftig van plan dit ‘klusje’ zo snel mogelijk te klaren en begin daarom als een bezetene te persen. Maar mijn verzwakte lijf kan nog niet veel hebben. Al snel ben ik weer uitgeput en zie ik sterretjes. “Ik kan niet meer.” Zucht ik. Maar zo makkelijk kom ik er niet vanaf… “Zet door!” en “Je bent er bijna!” roepen de zusters me bemoedigend toe! Het lijkt bijna een sportwedstrijd! Dan pakt een van de verpleegsters mijn hand en laat mij met mijn vingers de bovenkant van het hoofdje van de baby voelen die kennelijk al half uit mijn … eh …. nou ja, uit mijn vagina steekt. (Sorry, detail waar je vast niet op zit te wachten!) Echt héél bizar en zeker niet voor herhaling vatbaar, maar tegelijk geeft mij het net dat laatste beetje kracht dat ik nodig heb. Ik pers zo hard ik kan! Kort daarna klinkt het mooiste geluid van de wereld: het huilen van een baby. Onze dochter! Ze wordt direct op mijn borst gelegd en ik kan mijn ogen niet van haar afhouden, zo mooi, zo perfect, zo gaaf. Alles erop en eraan! “Heb ik dat gemaakt?” vraag ik me verwonderd af. Richard staat naast me en straalt en zo erg dat ie bijna licht geeft! En hij huilt tegelijk. “En?” klinkt het dan ineens naast ons. “Hoe heet ze?”  Richard en ik schrikken op uit ‘ons moment’. Drie verpleegsters en een verloskundige staan ons vragend aan te kijken. Trots zegt Richard: “Sennah! Zo heet ze.”
En terwijl Sennah gewassen, gewogen en APGAR-gekeurd wordt, word ik opgelapt en gedoucht. Daarna krijgen we beschuit met – natuurlijk – roze muisjes en eindelijk even de tijd met ons drietjes. Hoewel we kapot zijn van vermoeidheid en spanning, zijn we dolgelukkig met onze dochter! Wat een wolk van een baby!

geboortefoto senn

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: