De diagnose

Als het goed is ben je hier beland na het lezen van de blogs met de titel “Nachtmerrie”. Zo niet, dan is het misschien handig om even terug te gaan en daarna hier weer verder te lezen.

Beroerte

Eenmaal in het UMCG werd pas na vele onderzoeken en uren van machteloos toekijken later een diagnose gesteld: een beroerte in de vorm van een hersenbloeding en infarct. Say what??? Een beroerte? Bij een baby? Hoe is dat in godsnaam mogelijk? Maar het antwoord was vrij voor de hand liggend: de druk op het hoofdje tijdens de bevalling is teveel geweest, waardoor een bloedvat in Noëlles hersenen is gescheurd en een hersenbloeding is ontstaan. De doorbloeding in het achterliggende hersenweefsel stagneerde daardoor en kampte met zo’n ernstig zuurstof tekort dat het is afgestorven. Een herseninfarct dus.

Emotionele achtbaan

Vier weken heeft Noëlle in kritieke toestand op de Intensive care gelegen. Meerdere keren heeft ze op (zo niet over) het randje van de dood gelegen en vaak hebben we machteloos moeten toekijken hoe het personeel met man en macht ons kindje in leven probeerden te houden. Complicaties en succesmomenten wisselden elkaar constant en in rap tempo af, waardoor we in een enorme emotionele achtbaan terecht kwamen. Zo vocht ze het ene moment voor haar leven door een bijkomende hersenvliesontsteking, maar kregen we luttele uren later het bericht dat ze van de Intensive Care af mocht omdat het zo goed ging. Zelf weet je op het laatst niet meer wat je moet voelen en zit je alleen maar in de overlevingsmodus.

Thuis

Uiteindelijk – zo’n zes weken na de bevalling – mocht ze naar huis. Dat vonden we doodeng in het begin. Alle bedrading en apparatuur die in het ziekenhuis aan je kind gekoppeld zitten lijken eerst heel bedreigend, maar na zoveel weken ben je er volledig op gaan vertrouwen: dat spul piept wel als er iets fout gaat. Maar eenmaal thuis zijn die monitoren en bijbehorende piepjes waar je zo familiair mee bent geworden er ineens niet meer en vraag je je af: wie of wat houd mijn meisje in leven? Hoe weet ik wanneer het fout gaat? Die eerste nachten waren een hel. Je moet weer vertrouwen leren krijgen. Vertrouwen dat je kindje nu écht gezond is. Dat ze niet ineens weer ophoudt met ademhalen. Dat het allemaal wel goed komt. Ik kan je verzekeren dat dat een heel proces is!

Gevolgen

Wat de gevolgen waren van haar hersenbeschadiging? Dat wisten we niet. Omdat Noëlle nog een baby was, konden de artsen daar geen concreet antwoord. Die niet concrete antwoorden, daar kun je echt helemaal niets mee! Eigenlijk wil je gewoon horen: “Het komt wel goed met jullie kindje.” Zodat je je kunt verzekeren van een normale toekomst. Kan ze straks lopen? Praten? Een normaal leven leiden? Niemand kon het ons vertellen of verzekeren. We moesten het maar afwachten…
Gelukkig ging Noëlle haar ontwikkeling beter dan we verwacht hadden. Zo goed zelfs, dat toen ze twee jaar oud was, ze ‘ontslagen’ werd van de na-controles in het ziekenhuis. Met de mededeling dat de artsen geen patiëntje meer van haar kon maken omdat zij zich boven verwachting ontwikkelde, werden we naar huis gestuurd. In de wolken waren we! Wat hadden we geluk gehad! Dat ze er zó goed vanaf was gekomen! Hoe anders had het kunnen gaan?

Wil je weten hoe het verder gaat met Noëlle? Lees dan verder op: Lieve Noëlle…

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: