Dappere Noëlle

Lieve dappere Noëlle. We zijn nu een half jaar verder dan de vorige blog over jou. Wat heb je het zwaar gehad dit jaar! Groep 3 is een behoorlijke uitputtingsslag geweest voor je. Je hebt dant ook de dagen en zelfs minuten afgeteld tot de vakantie. En dat is het nu, vakantie! Eindelijk rust!

Tranen

Achter de schermen hebben papa en mama hard gewerkt om je erbij te houden. Je te steunen en je er (soms bijna letterlijk) doorheen te sleuren! Ook voor ons een zware dobber. De opstandigheid, driftbuien gevolgd door huilbuien waren een regulair terugkerend iets. Je begon de ochtend bijna standaard met: “Ik ga niet naar school!” Omdat je beenpijn, voetpijn, buikpijn of hoofdpijn had. Psychosomatische klachten noemen ze dat met een duur woord. Het kostte mama dagelijks een behoorlijk portie overredingskracht om je toch zover te krijgen dat je ging. Maar dat ging niet altijd vanzelf: veelal eindigden de ochtenden in ruzie en gingen we verdrietig uit elkaar. Jij huilend naar school op je fietsje om aan het eind van de straat te stoppen en snel je tranen met je mouw weg te vegen, opdat niemand je zo kon zien. Mama die met tranen in de ogen en een brok in de keel voor het raam naar je stond te kijken, om de rest van dag met een knoop in de maag en een schuldgevoel over de ruzie die nergens over ging achter te blijven.

Twee kanten

We zijn daarom druk bezig geweest om hulp voor je te zoeken. Hulp… Ik moet eerlijk bekennen dat ik het daar best moeilijk mee had. Voelde vooral een weerstand tegen het “etiketten plakken” om het maar even heel denigrerend te zeggen. Je wilt gewoon niet dat jouw kind voor de rest van haar leven een ‘stempel’ meekrijgt. Maar ja… Aan de andere kant wil je wél hulp. En antwoorden. En dus zat er niets anders op dan jou te laten testen door een orthopedagoog. Na een uitgebreid testcircuit bleek dat er een enorm verschil zichtbaar is tussen het verbale en performale gedeelte van jouw hersenen. Het verbale deel (taal/woordenschat/communicatie) scoorde normaal. Echter het performale gedeelte (ruimtelijk/visueel/motoriek) scoorde behoorlijk onder het gemiddelde. Dat verschil noemen ze met een mooie term: een disharmonisch profiel.
Dat verklaart waarom we altijd twee kanten van je zien: de clevere kant met duur woordgebruik, veilloze timing daarin en voortreffelijke communicatie. En dan de andere, beetje clumsy kant, waarbij de motoriek soms te wensen over laat. Jouw chaotisch handelen, jouw onvermogen om (in logische stappen) vooruit te plannen en het rekenen en ruimtelijk inzicht waar je maar niet de logica van in kan zien.

Epilepsie

Waar we echter nog het meest van geschrokken zijn is dat de orthopedagoog absences heeft waargenomen. Momenten dus, waarop je”er even niet bent”. Af en toe ben je gewoon even weg. Wat door ons  tot nu toe werd gezien als dromerigheid, blijkt wellicht epilepsie te zijn. Bij epilepsie denken we al gauw aan hevige aanvallen waarbij iemand op de grond valt en het hele lijf schudt. Maar er is dus ook een vorm van epilepsie die je aan de buitenkant niet kan zien. Absences. Niet geheel ondenkbaar wanneer je terug grijpt naar jouw verleden.

Pffff meisje…. Dat is nogal wat he? En niet zonder gevolgen. Want de hersenproblemen waar je mee te maken hebt, maken dat je angstig bent. Bang voor het onbekende en voor nieuwe situaties. Ook het verwerken van prikkels om je heen gaat erg moeilijk en maakt dat je je steeds meer terugtrekt en moeite hebt met sociale contacten. Dit zien we thuis, maar ook vooral op school: je vind geen aansluiting bij je klasgenootjes en op het schoolplein zit je alleen. Juf vertelde dat je het liefst onder de picknicktafel zit met een spelletje. Daar schrokken we van! Je duikt – zowel thuis als op school – steeds meer onder in je eigen fantasiewereld.

Knokker

Maar ondanks alle problematiek blijf je knokken! Zoals bij het paardrijden bijvoorbeeld. Mama ziet dat verbeten koppie tijdens de lessen wel hoor. Dan vind je het erg moeilijk, maar geeft niet op. En dan win je gewoon de eerste prijs op een AA-dressuurwedstrijd. Of je haalt de gele slip met judo. Wat ontzettend knap van je! Want ook tijdens de judo les ziet mama hoe moeilijk je het vindt en hoe volkomen clueless je soms bent. Maar je zal niet stoppen.
Inmiddels heb ik weer contact met de neuroloog die ooit jouw leven gered heeft. Binnenkort hebben we bij haar een afspraak en gaan we kijken wat de vervolgstappen zullen worden.
Maar het aller belangrijkste: je bent en blijft nog altijd ons wondertje! Onze vrolijkerd, komiek, praatgraag, bijdehandje en drukke zeehond! En onze knokker en doorzetter!
Lieve grote, kleine kanjer van me: ik hoop dat je in de vakantie even heerlijk bij kan komen en dat volgend schooljaar minder stressvol voor je wordt dan afgelopen jaar. Blijf knokken, blijf proberen – want je kan het, heus! Maar blijf vooral je leuke en originele zelf! Kus, mama.

Verder lezen? In Blijf knokken kanjer! vervolgen we deze onzekere weg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: