Kan iemand het licht weer aandoen?

Erg raar, wanneer het voelt alsof iemand je strot dichtknijpt, maar je gewoon helemaal alleen bent. Dat je naar adem hapt, maar geen lucht binnen krijgt. Dat je hart gonst in je borstkas, het zweet je uitbreekt, en je probeert diep in te ademen maar het net is of iets je luchtpijp blokkeert.

Wanhopig haal je weer een teug adem, maar voor deze de longen bereikt om te vullen met zuurstof, wordt die afgeknepen en blaas je alweer uit. Nog een teug en nog een teug en nog een teug, maar het wordt alleen maar erger. Hoe dieper je probeert te in te ademen, hoe hoger het in je keel het blijft hangen en hoe benauwder je het krijgt. Dan wordt alles donker en de paniek slaat genadeloos toe: “Wat gebeurt er? Wat is er met mij? FAK! Kan iemand gewoon het licht weer aandoen?”

Dit overkwam mij op nieuwjaarsdag tijdens mijn dienst. Mijn ademhaling zat vreselijk hoog in mijn keel en het voelde alsof iemand mijn strot dichtkneep. Maar er was niemand, alleen ik.

Nieuwjaarsresolutie

Mijn nieuwjaarsresolutie dit jaar is: beter naar mezelf luisteren. Meer inwaarts keren, in plaats van uitwaarts. Voorheen was Kickboksen de enige manier om van frustratie af te komen, maar nu wil ik graag leren mediteren. De mensen die mij kennen weten hoe hilarisch dit klinkt, ik bedoel, IK! Mediteren? Helloooo, have you met me? Maar op de een of andere manier voel ik al een poosje dat ik daar behoefte aan heb. Want ik zit niet lekker in mijn vel de laatste tijd. Ik voel me depri. Als in mega winterdip. Die heb ik ieder jaar en kom daar altijd wel weer uit. Een paar weken zwelgen in zelfmedelijden, Netflix en Tony (die van de chocola) aan mijn zijde en ik kom de lange wintermaanden wel door. Daarna mezelf weer een schop onder mijn reet en gáán. Gaat eigenlijk altijd goed.

Maar allerlei spanningen op het werk maken dat ik de laatste tijd niet zo happy meer ben. Gelukkig zit ik het grootste gedeelte van mijn dienst alleen en ik vind die rust heerlijk. Doordat ik alleen ben, kan ik lekker reflecteren. Op de dag, de afgelopen week, het laatste half jaar, mijn leven, whatever! Allerlei gedachten zweven altijd door mijn hoofd. Gebeurtenissen, toekomstbeelden, herinneringen, ideeën, inspiratie en ga zo maar door. Dat koppie van mij staat nooit stil. Normaal gesproken is dat positief, want ik bedenk altijd van alles: nieuwe teksten voor mijn blogs, grappige anekdotes die ik kan gebruiken, creatieve ideeën voor fotoshoots, allerlei manieren om mijn pas opgezette bedrijf meer te promoten, verzin het maar! Ik bedenk de beste dingen op mijn werk.

Somber

Maar de laatste tijd niet. Inspiratie voor een blog heb ik al in twee jaar niet meer gehad en ook de creativiteit in mijn fotografie is de afgelopen maanden ver te zoeken. Het wil gewoon niet meer. Het is op. Ik ben op. Mijn gedachten zijn de laatste tijd erg somber. Donker. Boos. Verdrietig. Gefrustreerd. Over wat er allemaal achter de schermen speelt op het werk. Over gesprekken, gevoerd tussen mij en het management, welke voor mijn gevoel niet eerlijk zijn verlopen. Deze gesprekken die nu als oneindige gedachtestroom op repeat’ staan in mijn hoofd . Over brieven van de werkgever die mij vervolgens gestuurd zijn waarin de toonzetting nogal denigrerend overkomt. Waarin mijn thuissituatie wordt aangevallen. Waarin een profiel van mij wordt geschetst die mijn inziens zo ver af staat van wie ik wezenlijk ben, dat ik daar echt intens verdrietig van wordt. Ik vind het moeilijk te verteren dat er zo misprijzend over mij gedacht wordt door het bedrijf waar ik de afgelopen dertien jaar alles heb gegeven. Daarnaast wordt er ook nog gedreigd. Althans, zo komt het bij mij over. Als puntje-puntje niet verbetert, dan ziet het bedrijf niet hoe we met elkaar verder kunnen.”

Puntje-Puntje. Als dat nu iets was wat ik kón veranderen, dan was het niet zo moeilijk allemaal. Dan is het wellicht op te lossen. Maar puntje-puntje is niet dat ik mijn werk niet goed doe. Puntje-puntje is niet dat ik er een zootje van maak. Puntje-puntje is niet dat ik geen gewaardeerde collega ben voor andere collega’s. Puntje-puntje gaat simpelweg over ziekteverzuim. Verantwoordelijk gesteld worden voor iets dat je niet zelf veroorzaakt, dat voelt zó oneerlijk. Het gevoel van onredelijk behandeld worden en de onmacht om te vechten tegen een niet rechtvaardig management die een ‘spelletje’ speelt op een niveau waar ik me niet toe wil verlagen, maakt dat dit hele gebeuren een dominante plek in mijn hoofd heeft gekregen en het lukt mij heel slecht om dat los te laten. Ik ga daarom ook al een behoorlijk lange tijd met een grote steen in mijn maag naar mijn werk…

Hyperventilatie

En zo kom ik weer terug op die vreemde attaque die ik had op nieuwjaarsdag, wat een hyperventilatie aanval blijkt te zijn geweest. Hyperventilatie kan komen door stress of een burn-out. Flink doorwerken, veel werk verzetten en daarbij in een hoge versnelling functioneren is op zich helemaal niet erg. Als je het maar voldoende en regelmatig weet af te wisselen met letterlijk en figuurlijk even op adem te komen. Echter, als je structureel in een te hoge versnelling zit, daarmee gepaard met de nodige spanningen, zal ook je ademhaling in een hogere versnelling geraken, zelfs als je stilzit of op bed ligt. Wanneer je lichaam daaraan gewend raakt kun je daar ´ziek´ van worden. Op de langere duur kan dat zelfs leiden tot een fysieke burn-out, fibromyalgie, chronische vermoeidheid of M.E.. (Bron: Inspanningsfysiologe Stans van der Poel.)

Gelukkig heb ik geen M.E. of fibromyalgie (voor zover ik weet) maar de fysieke burn-out is inmiddels wel een feit. Natuurlijk komt dat niet alleen door de perikelen op mijn werk, want een burnout wordt nooit veroorzaakt door maar één ding, maar is altijd een opeenstapeling meerdere factoren. Chronische vermoeidheid is daar ook debet aan. Late diensten tot in de nacht en vervolgens ’s ochtends weer vroeg van de partij zijn voor de kids helpt ook niet echt. Ik heb het voor de gein eens uitgerekend en realiseer me dat ik zo tussen de 8 en 13 uren slaap tekort kom iedere week. Inmiddels al 13 jaar lang. Goh, gek he? Dat je ergens een keer crasht….

En toch zag ik het niet aankomen, de burn-out. Ik voelde wel dat ik niet lekker in mijn vel zat hoor, maar ik kon mijn vinger er niet precies op leggen. Zoals ik al schreef: het is nooit maar één ding. En dus mag ik de komende tijd wat ‘innerlijk’ werk gaan doen. Op zoek naar wat er fout ging. En waarom.

To be continued….

6 gedachtes over “Kan iemand het licht weer aandoen?

  1. Sjoerdtje vd moolen schreef:

    Wat verschrikkelijk Daphne. Hyperventilatie kan ik mij in verplaatsen en dat voelt niet fijn. Heel lang last van gehad toen ik depressief was en opgenomen werd.
    Dat jouw werkgever geen begrip heeft voor jouw situatie is verschrikkelijk. Jij hebt ondanks de situaties die jullie door moesten maken en nog maken altijd je best gedaan om jouw werk goed uit te voeren, maar het houd een keer op.
    Heel Veel Sterkte gewenst en hopelijk komt er een oplossing.

    Geliked door 1 persoon

  2. John Vrieler schreef:

    Oooo Daphne …

    Wat heftig allemaal …
    Goed dat je het van je afschrijft en veel zelf inzicht hebt …
    Ik heb met je te doen en hoop dat je de juiste hulp krijgt of zoekt,
    het heeft veel tijd nodig ….
    neem die tijd en de rust, hoe moeilijk dit ook is voor zo,n actieve vrouw als jou…
    Wat zou ik graag het licht weer voor je aan doen…
    Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe.
    Be Strong Daphne…..
    Hoe moeilijk ook…..je kunt het …..!!!!!!!

    John V

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s