Jaartje over

Onze Lynn. Ze is een bijzonder kind. Bijzonder vrolijk, bijzonder optimistisch met bijzonder veel energie. Ook met een bijzondere portie doorzettingsvermogen. Deze dame kan vijwel alles. Tenminste, alles wat ze wíl kunnen. Alles waar ze haar zinnen op gezet heeft.

Aankleden

Zo was ze nog maar 13 maanden toen ze zelf haar sokken aan kon trekken. Niet veel later lukte een broekje aantrekken ook zelf. Dat ze zich veel beter had kunnen focussen op het leren lopen, dat laten we even terzijde. Want daarin was ze weer laat: 20 maanden.
Het praten heeft ook lang op zich laten wachten. Madame uitte zich met klanken, niet met woorden. Voor de zekerheid hebben we haar toen laten testen bij het audiologisch centrum. Haar ontwikkeling in taal, spraak en rekenkundig/ruimtelijk inzicht (voor zover een peuter dat heeft) was ver beneden peil, maar met de nodige oefeningen en regelmatige bezoekjes aan de logopedist werd dat beter.

Lees Meer

Moeder, geen leerkracht.

Zucht… Mijn geduld is nu al tot het nulpunt gedaald, dit wordt nog een leuke dag.

Lynn (6) staat om acht uur ’s ochtends al naast mijn bed. “Wanneer gaat de school beginnen mama, eh… ik bedoel juf, want jij bent vandaag juf he? Geen mama.”

Ik heb gister een late dienst gehad en lag pas luttele uren geleden in mijn bed. Mijn hersenen zijn nog niet klaar voor dit level van enthousiasme.

En zo begint dus onze eerste, officiële thuisschool dag.

Lees Meer

Het leed dat zwemdiploma heet

De eerste lessen met Lynn weet ik mij nog goed te herinneren: ik had na afloop haar nagel- en vingerafdrukken in mijn schouders en nek staan.

Het hoort er bij, vooral in ons waterrijke landje: zwemdiploma’s halen. En menn, wat ben ik er klaar mee, dat hele zwem-gedoe. Hoe mensen met drie of meer kinderen het allemaal doen, is mij een raadsel. Ik kan na nummer twee al geen zwembad meer zien!
Je kent ons gezinsmotto onderhand wel: abnormaal is het nieuwe normaal. Bij ons gaat het nooit zoals het moet. Zo ook niet met zwemles dus.

Lees Meer

Spreekbeurt

“Als ik Nouri mag zijn, voel ik mij het gelukkigst.”

Er is een beetje rumoer in Nouri’s klas. Want hoe zit het nou eigenlijk? Ben je een jongen, een meisje, of allebei?

Toen Nouri ruim drie jaar geleden als Noëlle naar deze school kwam, werd hij (toen dus nog zij) geïntroduceerd als stoere meid, met jongensachtig uiterlijk en een grote interesse voor jongensdingen. Dat werd prima geaccepteerd door de groep. Daarna hebben vele fases de revue gepasseerd: de fase waarin hij liever een jongen was, de fase waarin hij twijfelde, de fase waarin hij zowaar weer op een meisje begon te lijken en uiteindelijk de fase waarin we nu zitten: honderd procent jongen. De opkomende puberhormonen blijken de doorslaggevende factor en inmiddels hebben wij in ons gezin Noëlle vaarwel gezegd en Nouri volledig verwelkomd.

Lees Meer