Fobie

In blinde paniek smeet ik mijn fiets aan de kant en trok alles uit wat ik aan mijn bovenlijf had

spuitbus

Ik heb een fobie. Een wespenfobie. De mensen die mij kennen, weten dat ik doorgaans een ontzettende dierenliefhebber ben. Zelfs spinnen en ander kriebelend, kruipend of vliegend gespuis probeer ik – ondanks dat ik er van griezel – altijd levend te vangen om ze buiten weer vrij te laten. Maar een wesp? Die gaat bij mij maar op één manier mijn huis uit: morsdood! Mijn fobie is zó erg, dat mijn strot al dichtknijpt bij het zien van foto’s op internet die ik aan het zoeken ben om bij deze blog te voegen. Een simpele, onschuldige vlieg die toevallig op mijn arm gaat zitten terwijl ik juist door de wespenfoto’s scroll, veroorzaakt een complete panic attack, waardoor ik hem in een super spastische karate-actie meteen de genadeklap geef. En daarmee mijn laptop (die op mijn schoot stond) bijna ook.

Doorgaan met het lezen van “Fobie”

Uitgelicht bericht

Een bijzondere rit

156182179571278250117811657611777409230621651997226.jpg

Zoals de meeste mensen om ons heen wel weten, hebben mijn man en ik een hobby: het houden van Japanse Koikarpers. Voor de niet-kenners onder ons; Japanse Kois zijn schitterend gekleurde vissen, kunnen wel tachtig centimeter lang worden en veertig jaar oud. Maar wat wij thuis écht het leukste vinden aan de Koi: ze kunnen erg handtam worden. Prachtig vind ik het wanneer ik mijn hand in het water laat bungelen en er een grote karper opdoemt die doodleuk aan je vingers sabbelt. Ze eten gewoon uit je hand en sommigen kun je zelfs aaien!

Josti vijver

Al ruim vijftien jaar houden wij Kois en hebben over de jaren heen behoorlijk geïnvesteerd in deze hobby. Kois zijn namelijk niet goedkoop en het houden ervan is geen kwestie van simpel een vijvertje maken en de vissen erin. Het is een vereiste om enige kennis te hebben van biologisch evenwicht en waterhuishouding en een goed filtersysteem is daarom ook onmisbaar. We begonnen met slechts een paar ieniemienie visjes, omdat onze portemonnee niet anders toeliet. Later hebben we ons vijver imperium kunnen uitbreiden met de ‘afdankertjes’ van derden. Zo hadden we een vis die een vin miste (luisterend naar de naam Vinnie), eentje met een hazenlip (Naf-naf) en eentje met een bochel (Quasimodo). Stuk voor stuk prachtige vissen, maar vanwege hun tekortkoming niet gewenst bij de kweker. Voor een prikkie kochten we ze op en bij ons hadden ze een geweldig plekje. Gekscherend noemden wij ons water dan ook “De Josti vijver”.

screenshot_20170421-151802525677497695006797.png

Eens een hobby…

Ik zeg waren, als in verleden tijd dus. Want helaas zijn onze vissen er niet meer. Vorig jaar is onze vijver ‘gecrasht’ zoals men dat ook wel noemt. Een onbalans in het biologisch evenwicht dat helaas even aan onze aandacht is ontsnapt. Binnen twee weken tijd zat er geen enkele levende vis meer in de vijver en de inspanningen die we op het laatst nog deden om te redden wat er te redden viel, mochten helaas niet baten. Verslagen bleven we achter. De leegte in de vijver prominent aanwezig in de achtertuin.

Even hebben we eraan gedacht om hem helemaal dicht te gooien. Mooi wat ruimte extra in de tuin! Maar ja, eens een hobby, altijd een hobby zeg ik wel eens. Want binnen afzienbare tijd begon het voor ons weer te kriebelen. Dichtgooien konden we niet over ons hart verkrijgen en een vijver zonder vissen is zó enorm saai! Dus gingen we op zoek naar nieuwe Kois. Echter, we wilden er niet teveel meer in investeren, de shock van de crash nog niet vergeten.

We besloten daarom op Marktplaats te kijken. Regelmatig stoppen mensen met hun hobby, voor welke reden dan ook, en als je geluk hebt, kun je wellicht een hele vijver overnemen voor een schappelijk prijsje. Ik vond een adres in Schoorl, die een aantal leuke kois te koop aanbood. Alles in één koop, omdat de vijver weg ging. Ik legde contact en al snel kwam ik erachter dat de aanbieder weinig verstand had van Kois, laat staan de waarde ervan. Ik deed daarom een bod waarvan ik eerlijk gezegd niet verwacht had dat hij akkoord mee zou gaan, maar tot mijn stomme verbazing deed hij dat wél! “Schat, ik heb een stuk of wat Kois gekocht, maar dan moeten we ze wel even uit Schoorl halen!”

Groot!

Omdat onze oudste de komende drie zondagen een surfclinic had op het strand van Schoorl, maakten we een afspraak om even te komen kijken. Eerlijk gezegd was dat ook de reden waarom ik het wel zag zitten om deze deal te sluiten: we zijn immers toch al in de buurt. Misschien kunnen we een grotere auto lenen en de vissen op de terugweg meenemen.

Dus op een zekere zondag togen we na Nouri’s surfclinic naar het opgegeven adres. En jemig, wat voor een adres: een heuse villa met oprijlaan met daarachter een immense tuin en een pracht van een natuurvijver van ongeveer vijf bij vijf meter. En alsof dat op zich al niet indruk genoeg maakte, stonden we pas echt aan de grond genageld bij het zien van de vissen. Wat een joekels! Ze waren fors groter dan we tot nu toe hadden aangenomen. En dat niet alleen, behalve Koikarpers zaten er ook twee reusachtige albino graskarpers in. Ze waren zo ontzagwekkend, dat de naam “Jaws” meerdere keren viel.

Maar waarom doen deze mensen zulke prachtbeesten in hemelsnaam weg? En ook nog voor een totaalprijs die nog niet de helft is van de waarde van één vis? Dat antwoord bleek redelijk simpel: deze mensen hebben totáál geen affiniteit met vijvers, Kois of andere vissen. De vijver zat al bij het huis dat zij een half jaar geleden kochten en nu wilden ze er vanaf. Nou, wij nemen het maar wat graag over!

Zwaar onder de indruk reden we terug naar huis. We raakten er als gezin niet over uitgesproken. De kids waren lyrisch, manlief had zijn reserves voor wat betreft het vervoer, maar ik? Ik was verliefd! Voor het eerst sinds onze vijver crash kon ik het verlies van onze vissen aan de kant zetten en mijn energie richten op een nieuwe missie: de familie Jaws in onze vijver krijgen!

Busje komt zo

Dat het geen gemakkelijke opgave zou worden, dat was me wel duidelijk. Maar ik ben een eeuwige optimist. Ik zie zeeën van mogelijkheden waar een ander alleen maar moeilijkheden ziet. Maar goed, die vissen konden niet in een gewone auto vervoerd worden, dat was evident. Gelukkig bood een vriendin na een oproepje op Facebook haar services aan. Ze wilde haar VW Transporter niet uitlenen, maar ze was meer dan bereid om met me mee te gaan. Voor de prijs van een paar liter diesel en een heerlijke ijsco. Kijk, dat zijn vrienden!

En zo kwam het dat Gea en ik ons op een zekere dinsdagmiddag richting het zonovergoten Schoorl begaven. Met de verkopers hadden we afgesproken dat zij hun vijver zo veel mogelijk zouden laten leeglopen, aangezien het vangen van karpers een pittige klus is die het best in ondiep water lukt. Want hoe tam ze ook zijn, zodra ze een schepnet ruiken, kun je het schudden met de vriendelijkheid de (koi)karper. Dan worden het sluwe monsters die heel goed demonstreren waarom zij al miljoenen jaren overleefd hebben in onze wateren.

Om vier uur ’s middags komen we bij de villa aan. Maar wat schetst onze verbazing wanneer we ons richting de vijver begeven? Die is nog helemaal vol! De eigenaar had naar eigen zeggen zijn best wel gedaan om hem leeg te pompen, maar het gazon liep over en toen is hij maar gestopt. Zo kon het toch ook wel? Tja, daar sta je dan…

Tegen beter weten in, begon ik samen met de verkoper aan een vang-klus. Twee uren later was het resultaat: zweet op ’t voorhoofd, een afgebroken schepnet, ik die in de spagaat in de vijver belandde, maar geen enkele vis! Dit werkt niet; die vijver moet leeg! We hadden ze al gewaarschuwd dat het zo niet ging lukken, maar ja… Sommige mensen nemen moeilijk iets van een ander aan.

Inmiddels zag de man dat ook wel in, maar blijkbaar was het de vrouw des huizes die daar weerstand tegen bood (en duidelijk de broek aan had in huis). Wat volgde was een onzinnige discussie tussen hem en haar. Een langdurige discussie ook. Ondertussen was het half zeven ’s avonds en we waren geen steek verder. De man opperde nog dat we een paar dagen later terug konden komen zodat zij dan tijd hadden voor een oplossing om de vijver leeg te pompen, maar daar was ik het niet mee eens. Ik ben hier nu, we hadden afspraken gemaakt, dit had je van te voren moeten bedenken en je zorgt maar dat die vissen eruit komen want ik verlaat het terrein niet eerder dan ik de vissen allemaal heb! De sfeer was verre van gemoedelijk, maar uiteindelijk werd een oplossing gevonden en de vijver toch leeggepompt. Over hun zo dierbare gazon. Dat dat mevrouw niet naar het zin was, stak ze niet onder stoelen of banken, maar goed, háár probleem, niet het mijne!

Echter, zo’n achtduizend liter water heb je niet in een paar minuten weg gepompt en daar moesten we op wachten. Dat zou zeker nog een uurtje of twee duren. Maar denk maar niet dat we ook maar iets aangeboden kregen van meneer en mevrouw. Een kast van een huis, dat hoogstwaarschijnlijk wel een miljoen waard is, maar een kop koffie, glas water of zelfs een handdoekje nadat ik in het heetst van de strijd in de vijver was geflikkerd, kon er niet af.
Gea en ik zijn uit ellende Schoorl maar ingedoken en hebben zelf wat te eten gehaald. Belachelijk eigenlijk, het eten zou voor hun rekening moet moeten zijn. Want hadden die mensen nou gewoon de vijver laten leeglopen zoals we gevraagd hadden, waren we nu al lang op de terugweg geweest.

Op jacht

Afijn, toen we ruim twee uren later weer terug kwamen was de vijver een mooi stuk leger en konden we beginnen aan het vang avontuur. Achter in de bus stonden vier grote speciekuipen die ik vulde met vers water en een anti stress middel voor de vissen. Vanaf dat moment ging eindelijk lekker: binnen tien minuten hadden we drie vissen in de kuipen zitten. Onze strategie was simpel: de man jaagt de vissen een hoek in met een groot vijver-net, Gea staat met het kleine schepnetje (eigenlijk bedoeld voor kleine vijvervissen) klaar om de beesten eveneens mijn kant op te jagen en ik probeer ze dan te vangen met het afgebroken schepnet. Sounds like a plan, toch?

De man en ik waren net in de achtervolging van één van de Kois toen Gea – die geen vissen gewend is en al zeker niet zulke grote – opeens begon te gillen: “Ik heb er ééééén! Heeeelppp! Ik heb er ééeééén!” De paniek klonk duidelijk door in haar stem, die daarvan zowaar oversloeg. Trappelend, alsof ze weg wilde rennen maar tegelijk niet van haar plaats kon komen, stond ze gillend aan de vijver rand met dat belachelijk kleine goudvissen netje, waarin ontzaglijke graskarper spartelde. Dat dat beest überhaupt in dat netje paste, was al een puzzel op zich, maar hoe zij het voor elkaar kreeg om hem daarin te vangen, is een nog groter raadsel! Maar ze had hem!

De man was niet bepaald blij met haar gegil, om van de dodelijke blik van de vrouw maar te zwijgen, maar zelf lag ik helemaal dubbel van het lachen. Oh men, dit hadden we moeten filmen, dan waren we een YouTube hit geweest!

Ik snelde naar haar toe, gooide mijn grote schepnet over die van haar, zodat de vis er niet uit kon springen en samen liepen we snel naar de bus om de hem daar in een van de tonnen met water te deponeren. Dat klinkt makkelijker dan het is hoor, want het beest was loodzwaar en krijg zo’n spartelende vis maar weer eens uit het vangnet. Want behalve dat die dus loei-zwaar is, slaat hij met de staart en is hij ook nog eens verrassend sterk. Ik had er houden en keren aan, kreeg meerdere keren een klap in mijn gezicht met de staart (om maar te zwijgen van de bijbehorende plenzen water) maar uiteindelijk lukte het. Fakking Jaws zat in de ton!

Jaws

Iets te vroeg gejuicht. Want Jaws himself was kennelijk niet blij met zijn nieuwe plek en besloot er ineens vandoor te gaan! Een dikke plons en een doffe dreun gevolgd door rauwe kreet van Gea. Een woest spartelende graskarper, die uit de ton was gesprongen, viel op de laadvloer van de bus om daarna al spartelend op de ruige tegels van de oprit te belanden. In een reflex om het beest weer zo snel mogelijk terug in het water te willen zetten, tilde ik hem in mijn armen, maar hij was erg wild, zwaar, sterk, maar vooral ook buitengewoon glad, waardoor hij me bovenlangs, tussen mijn armen en mijn kin door glipte. Zie je het voor je? Het was iets dat uit een slapstick had kunnen komen. Je weet wel, zo’n scene met een glibberig stukje zeep dat maar uit iemands handen blijft glippen? Dan in dit geval met een graskarper van bijna een meter! En al die tijd stond Gea erbij te gillen alsof er een alien invasie bezig was. Uiteindelijk griste ik het schepnet uit de man zijn handen (die er ook maar wat bij stond te kijken), schepte de karper van de grond en zette hem terug in de ton. Holy fak! Wat een toestand! Ik zei het zonet al, maar ik zeg het weer: we hadden het moeten filmen, dan waren we zeker weten viraal gegaan!

Inmiddels zag ik eruit alsof ik uit het moeras gelopen kwam (en nee, er werd nog steeds geen handdoek aangeboden) en het klamme zweet stond me in de bilnaad. En de vis? Voor nu leek hij ongedeerd, maar jeumig, wat een monsterachtig beest! Het is dat hij geen scherpe tanden heeft, maar Jaws is best een toepasselijke naam voor hem. Of wacht! Ik weet een betere: Willy! Je weet wel, van Free Willy, de orka die ook naar zijn vrijheid sprong? Aaaaand a name is born!

Naar huis.

Het is bijna elf uur ’s avonds eer we alle vissen in de tonnen hebben. Wat. Een. Klus.
De angst dat ze er onderweg uit zouden springen was bij mij behoorlijk aanwezig na het gevalletje Willy. Ik had wel een net meegenomen, maar die bleek niet groot genoeg om alle tonnen tegelijk mee te bedekken. De man (die eigenlijk nog de leukste van het stel was en zich toch enigszins schuldig voelde dat we er zoveel werk van hadden) bood aan dat ik hun net mee mocht nemen. Dat was een hele grote, die ’s winters over de vijver zat. Ik was eerlijk gezegd een beetje flabbergasted: zomaar een goed bedoelde geste? Kan het eraf? Echter, al snel bleek van niet, want een paar tellen later werd de man door zijn partner iets toegesist, waarna hij schoorvoetend kwam vragen of we het net dan wel terug wilde brengen wanneer we zondag weer in de buurt waren voor de surfclinic van Nouri. (Tsss, wat denk je zelf?)

Afijn, dan de reis naar huis. Het voordeel van al deze vertraging was dat het inmiddels laat was en daarom niet druk op de weg. Dat was maar goed ook, want het rijden met vloeistof is een kunst op zich. Zeker wanneer je de vloeistof in open tonnen vervoert. Gelukkig hou ik wel van een uitdaging en daarbij kan ik teren op mijn vroegere ervaring als vrachtwagenchauffeur. Omdat het zo lekker rustig was, zaten we niemand in de weg wanneer ik letterlijk stapvoets de rotondes over ging, of honderden meters voor het stoplicht al voorzichtig begon af te remmen. De reis ging dan ook voorspoedig.

En zo kwamen we heelhuids aan in ons mooie Friese dorpje nabij Leeuwarden. Het liep al tegen één uur in de nacht en nu moesten de vissen nog overgeheveld worden vanuit de bus, in onze vijver. Helaas had één vis de reis niet overleefd. Nee, niet Willy, die was nog gelukkig allive and swimming. Maar één van andere vissen had het begeven. Erg jammer, maar gelukkig bleef het bij die ene. De rest hebben we in een mum van tijd overgezet in onze vijver en toen zat ons lange avontuur er eindelijk op!

Het was het waard!

Wat. Een. Dag! Je moet wat overhebben voor je hobby zeg. Maar goed, nu alles eenmaal zwemt, kunnen we weer genieten van een levendige vijver. Zulke grote vissen hebben we er nog nooit in gehad, maar we genieten er volop van! Met Willy gaat het heel erg goed. Hij heeft wel wat plekken overgehouden aan zijn avontuur, maar dat lijkt hem totaal niet te deren. Bovendien zijn ze helende, dus hij komt er wel. De vissen beginnen al aan ons en onze geluiden te wennen en een paar eten inmiddels uit onze handen. En uiteraard hebben ze allemaal een naam. Naast albino graskarper Willy hebben we nog albino graskarper Jaws. En de Kois zijn omgedoopt tot: Terri (poisson terrible) Goldie, Jumbo, Flipper, Heracles, en Fifty cent. Die laatste omdat de vis een ‘centenbakkie’ (een onderlip die uitsteekt) heeft haha. De Josti vijver herleeft!

Het was weer een hele belevenis, maar het was het meer dan waard! Ik zou het zo weer doen. Ik weet niet of ik van mijn vriendin Gea hetzelfde kan zeggen haha!

screenshot_20190712_140257.jpg
Terri
20190718_204300_0000.png
De hele bunch
screenshot_20190718_205056.jpg
Jaws

De stap naar het voortgezet onderwijs. Deel 2.

Nouri straalt niet gewoon, hij geeft zowat lícht!

board-3700116_960_720

Een tijdje terug schreef ik over Nouri en de beslissing voor het voortgezet onderwijs wat nog wel een ‘dingetje’ was. Klik hier om het verhaal terug te lezen. Zoonlief had zijn zinnen gezet op het VMBO-groen. Eerlijk gezegd leek me dat ook een erg leuke school, maar de overgang van het speciaal onderwijs naar het reguliere voortgezet onderwijs, baarde me nogal wat zorgen (te lezen dus in de vorige column). De school waar hij nu op zit, heeft ook een voortgezet onderwijs. De mogelijkheid om daar te blijven is aanwezig en voor ons als ouders een aantrekkelijke optie omdat we zeker weten dat hij daar ‘veilig’ is. Dat hij de begeleiding krijgt die hij nodig heeft. Maar Nouri moet er niet aan denken. Hij háát deze school (zijn woorden) en telt de dagen af tot hij nooit meer heen hoeft. Dus om ons te oriënteren, bezochten we een zogeheten ‘doedag’ op de school van zijn keuze. Een dag waarin de kinderen een rondleiding krijgen en kunnen proeven aan de verschillende vakken. De school van zijn keuze is het VMBO-groen.

Doorgaan met het lezen van “De stap naar het voortgezet onderwijs. Deel 2.”

Bijna geen vaderdag…

Richard kijkt me schaapachtig aan, alsof hij me wel ziet, maar niet herkent. Zijn hoofd is bebloed en zijn linker arm hangt in een positie die niet natuurlijk is.

ambulance-970037_12805857367709330592251.jpg

Vaderdag 2019. Zoals het bij vele gezinnen zal gaan, wordt papa gewekt met een heerlijk ontbijtje op bed, gevolgd door een overload aan tekeningen en zelf geknutselde kadootjes. Ik kijk naar hem en met name naar het de indrukwekkende wond op zijn schouder. Een paar dagen geleden is Richard voor de derde keer geopereerd aan zijn schouder. Bij het zien van die wond, moet ik op slag denken aan twee jaar geleden. Hoe het toen maar weinig scheelde of we hadden nooit meer vaderdag kunnen vieren…

Doorgaan met het lezen van “Bijna geen vaderdag…”

Gezinsdrama

Met mijn weinig subtiele maat 40 ga ik op één van de kittens staan en voel haar knakken onder mijn voet…

20190612_0914043175838918213640032.jpg

Een klein gezinsdrama voltrok zich hier in huize Kramp vanmorgen… In de drukte van de ‘ochtendspits’, ga ik met mijn weinig subtiele maat 40 op één van de kittens staan! Ik voel haar knakken onder mijn voet! Doorgaan met het lezen van “Gezinsdrama”

Tattoo

IMG_20190515_080858_440.jpg

Tattoo’s. Je hebt er iets mee, of niet. Ik vond tatoeages al sinds mijn kindertijd erg interessant. Ik was nog maar een meisje, maar volledig in de ban van de ‘tekeningen’ op de armen van mijn oom. Vroeger hadden alleen mariniers (zeelieden) en bikers die. Nou ja, da’s een béétje zwart-wit gezegd, maar je begrijpt me wel.

Vroeger…

Anyway, mijn voorliefde voor tattoo’s bestaat dus al vanaf mijn jongste jaren en ik heb altijd geweten dat ik er eentje wilde. Dat een tattoo (toen) niet voor vrouwen was, liet ik mij natuurlijk niet zeggen. Mijn moeder vond het maar niets. “Straks krijg je spijt en het kan er nooit weer af he!” Was een doorgewinterde uitspraak van haar. En mijn vader zei dan op zijn beurt: “Hoe ziet dat er straks uit als je een oud vrouwtje bent? Nu is het stoer, maar als je zeventig bent niet meer hoor. Dan loop je voor paal.” . Doorgaan met het lezen van “Tattoo”

Ode aan Fien

videocapture_20190508-192053-01-023214110516088166835.jpeg

Lieve Fien, ik kan je niet uitleggen hoe bijzonder ik je vind. Hoe mooi ik het vind dat je drachtig bent. En wat dat betekent voor ons gezinnetje. Dat jij kittens in je buik draagt, brengt zoveel vreugde met zich mee, alleen al in het vooruitzicht. Lynn vraagt iedere dag hoe laat de kittens geboren gaan worden. En ook Nouri en ik tellen de dagen af. We zijn zoooooo nieuwsgierig! Hoeveel zitten erin? Hoe zien ze eruit?

En jij? Jij hebt geen idee. Arme poes! Je begrijpt niet waarom je niet meer door het kattenluikje past. Of waarom je ineens die sprong op het aanrecht niet meer haalt.

Doorgaan met het lezen van “Ode aan Fien”

Woohoo, I made the cut!

Woohoo! I did it! I made the cut! Ik mag gaan bloggen voor
Kids en Kurken!

20190421_084911_00008795164992086817101.png

Misschien hadden jullie er al iets van mee gekregen, misschien niet, maar zoals iedereen wel weet, schrijf ik graag. Over mijn ‘bijzondere’ gezin, mijn belevenissen op de trein en soms over mijn eigen stuntels en avonturen. En hoewel mijn omgeving veelal lovend is over mijn schrijfsels, vindt mijn blog zijn weg nog niet naar het grote publiek. En dit ondanks het feit dat ik er alles aan doe om mijn verhalen onder de aandacht te brengen. Zo schrijf ik regelmatig gastblogs voor andere platforms met een groter bereik, Doorgaan met het lezen van “Woohoo, I made the cut!”

Gaatjes

Lynn begraaft haar gezicht in mijn kleding en begint te snikken. Nouri vliegt oma in de armen en barst in een huilbui uit. Gut, wat heb ik toch twee helden van kinderen!

photostudio_15547188846631028641499664919139.jpg

Lynn wil oorbellen. Dat wil ze eigenlijk al heel lang. Vanaf het moment dat ze bewust is van het bestaan van oorbellen, bestudeert ze met regelmaat mijn oren, de gaatjes die erin zitten en de bijbehorende oorbellen. Om vervolgens te vragen of dat pijn doet, gaatjes in je oren maken. Tja, ik ga er niet om liegen: pijnloos is het niet. En tot nu toe was dat voor haar genoeg om zelf geen gaatjes te willen.

Doorgaan met het lezen van “Gaatjes”

Cambuur dag

Ieder jaar organiseert Cambuur Verbindt een speciale dag voor
G-voetballers. Een geweldig initiatief! Natuurlijk worden ieder jaar wel clinics en voetbalkampen door Cambuur georganiseerd, maar veelal zijn deze niet haalbaar voor G-voetballers. Het tempo te hoog, de prikkels te veel en de opdrachten te ingewikkeld. Juist daarom is deze G-voetbaldag van Cambuur zo leuk. Speciaal ingericht voor “bijzondere” kinderen. En soms ook bijzondere volwassenen. Op deze dag kunnen ze allemaal ‘shinen’, ongeacht hun beperking.

En shinen, dat deed onze Nouri zeker! Wat was hij in zijn element. En wat heeft hij zichzelf gegeven. Stiekem hoopte hij natuurlijk dat hij gescout zou worden, maar een compliment over zijn voetbal capaciteit van één van de aanvallers van Cambuur, deed het ook heel goed! “Mama, Tyrone Conraad zei dat ik talent had.” Tja, daar krijg je toch vleugels van?

20190411_1255043213238471505739846.jpg

Doorgaan met het lezen van “Cambuur dag”

Ik zie je…

Met velen zullen we blijven werken aan een gemeenschap en een wereld waarin het niet zo’n worsteling is om jezelf te zijn. Omdat je beter verdient.

lonely-1822414_1280-23106119674177168289.jpg

Ken je Jamie Bruesehoff? Waarschijnlijk niet. Ik kende haar ook niet, tot ik er door iemand op gewezen werd. Jamie is een uit New Jersey afkomstige moeder van drie kinderen, waarvan eentje transgender, die vecht als een tijger voor het recht voor individualisme. Ze heeft een behoorlijk indrukwekkende CV en is – haar woorden – een pleiter en docent, presentator en leerling, onderzoeker en auteur. Ze is een felle mama beer voor drie fantastische kinderen en ze wil de wereld een betere plek maken voor iedereen door te spreken, op te komen voor en verhalen te delen van wie we zijn als menselijke wezens. Zonder vooroordeel, zonder stempel. Gewoon kunnen en mógen zijn wie je bent. Onderstaande gedicht komt van haar en ik vind het zó mooi!

She is totally ‘that’ mom. And so am I! Doorgaan met het lezen van “Ik zie je…”

Broodbriefjes

Rond lunchtijd staan ze met hun neuzen boven Nouri’s bakje om te kijken wat die gekke moeder van hem nou weer tussen de boterhammen heeft gestopt.

temppic5058623596144589473-e1552905855811.jpg

Onlangs kwam ik het tegen op Instagram: Broodbriefjes. Wat is dat nou weer? Nou, een broodbriefje is een leuk briefje die je bij je kleuter of schoolkind in het broodbakje kan doen. Iets liefs voor bij de lunch op school, zoals Broodbriefjes.nl het zelf zegt. Ik vond het zo’n origineel idee en het leek mij zó leuk voor mijn eigen kids dat ik dacht: “Die moet ik hebben!”

Doorgaan met het lezen van “Broodbriefjes”

Mijn sport

Opgescheept met vergevorderde kickboksers vloog ik – ondanks dat ze op hun manier wel rekening met me hielden – de eerste maanden de hele zaal door, niet in staat ook maar enig weerstand te bieden tegen de loeiharde trappen en klappen die werden uitgedeeld.

Ooit heb ik het veelvuldig gedaan: kickboksen. In een tijd dat daar nog geen sportscholen voor waren, maar je met een summier groepje fanatici in een plaatselijk, aftands gymlokaaltje trainde. Dat was (auch) zo’n twintig jaar geleden.

Doorgaan met het lezen van “Mijn sport”

Oorbellen…

Ondanks Nouri’s enorme onzekerheid, gaat hij maximaal voor wat hij leuk vindt, ongeacht de reacties van de buitenwereld.
Diep respect voor mijn eigen zoon!

20190320_190705-01-034996272257156947723.jpeg

Er zijn van die momenten in het leven dat je denkt alles meegemaakt te hebben maar dan toch nog verrast wordt. Door iets wat je totáál niet aan zag komen. Zo’n gevalletje omgekeerde wereld. Dat had ik toen we afgelopen weekend met zijn allen aan tafel zaten voor het avondeten en Nouri doodleuk zei: “Mam, ik wil graag oorbellen.” De hap kipfilet die ik net had genomen, schoot bekant weer terug op mijn bord. Dit had ik toch zó niet van hem verwacht! Doorgaan met het lezen van “Oorbellen…”

Kleuters mogen weer kleuter zijn

“Als je een vis beoordeelt op zijn vaardigheid om in bomen te klimmen, zal hij zichzelf zijn hele leven als een mislukkeling beschouwen.” (Albert Einstein).

“Kleuters mogen weer kleuter zijn.” Zo luidt de titel van een bericht van de Algemene Onderwijsbond AOb. Op dit moment is het namelijk zo, dat een kind pas naar groep 3 mag als het zestien letters kent, van 0 naar 20 kan tellen en weer terug en een half uur stil aan een tafeltje kan zitten. Als het daar niet aan kan voldoen, moet het nog maar een jaartje kleuteren.

Doorgaan met het lezen van “Kleuters mogen weer kleuter zijn”

De stap naar het voortgezet onderwijs…

Dit is wat Nouri zelf graag wil, wie zijn wij om hem daarin te belemmeren? Want beperkt of niet, hij wil ook gewoon de regie over zijn eigen leven.

20190302_223205_00017292975290273934313.png

Dat Nouri een hersenbeschadiging heeft, weten we natuurlijk al vanaf de geboorte. Maar of en in hoeverre dit hem zou belemmeren in zijn leven, is iets dat geen arts ter wereld kon voorzien. “Go by the day” was de ethiek en dus deden we dat.

Doorgaan met het lezen van “De stap naar het voortgezet onderwijs…”

Eindelijk rust!

Die twee kids van mij zijn net vampiers. Die zich in dit geval niet tegoed doen aan bloed, maar zich volzuigen met energie. MIJN energie!

20190224_1646312427054301879306560.jpg

Hier in het noorden is de vakantie voorbij. De kinderen zijn naar school en met mijn ogen dicht zit ik thuis op mijn favoriete plekje – in de hangstoel – te genieten van een kop koffie. De warmte van het ochtendzonnetje gloeit gemoedelijk op mijn gezicht en behalve de vogeltjes buiten hoor ik niets. Complete stilte. Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht. Eindelijk geen geschreeuw, geruzie, gejengel, gejank, geen mama kijk, mama kom, mama help, Doorgaan met het lezen van “Eindelijk rust!”

Kont aan m’n watte?

Grote verbaasde ogen kijken me aan vanaf de bijrijdersstoel. “Wat de fak is nou weer een zelfstandig naamwoord?”

blog_oktober_brugklas-035706257326601269817.jpeg

Gesprekjes in de auto met Nouri zijn altijd heel gezellig. Hij zit alsmaar vol vragen waardoor allerlei onderwerpen de revue passeren. Van: Waarom heet een achtbaan eigenlijk een “achtbaan” en geen “gaat-hard-baan?” Tot: “Waarom hebben wij geen indicatie hoeveel levens we nog hebben, zoals bij Super Mario?” Levensvragen dus. Doorgaan met het lezen van “Kont aan m’n watte?”

Hallo meisje in Harlingen

Ik zag je enkels alle kanten op zwikken en durfde bijna niet te kijken.

154971091199152819882891674123344023822197207061356.jpg

Hallo meisje van een jaar of vijftien in Harlingen vanmorgen. Ik vond je maar dapper met je tien centimeter naaldhakken waar je eigenlijk niet op kon lopen. Je deed wel heel erg je best hoor, maar deze schoenen – hoewel zeer stijlvol – waren overduidelijk iets te hoog gegrepen voor je. Letterlijk ook. En toen was je ook nog laat. Ik stond daar al met mijn trein.

Doorgaan met het lezen van “Hallo meisje in Harlingen”

Geen roze wolk

Verstandeloos ren ik met Noëlle bungelend als een dooie lappen pop in mijn armen, kriskras door het huis.

1549533605834616652383116384191

Laura heeft op haar persoonlijke blog altijdmama.nl iedere week een gastblog: “De bevalling van…”. Ik besloot om ook mee te doen, maar omdat mijn verhaal niet zomaar even in een paar woorden verteld kan worden, hebben we besloten om er een trilogie van te maken. Iedere twee weken een deel, vandaag deel 3: Geen roze wolk. Vorige week hebben jullie kunnen lezen hoe de bevalling verliep. Dat we daarna ergens in het ziekenhuis zijn beland, konden jullie in het eerste deel al lezen. Dit is hoe onze roze wolk uiteen spatte en plaats maakte voor de zwartste wolk die je kunt bedenken. Doorgaan met het lezen van “Geen roze wolk”

Tutu’s en regenlaarsjes –

Het lijkt zo’n doorsnee item: regenlaarsjes. Simpel schoeisel voor wanneer het regent en onmisbaar in een kinder-gardarobe!

img_20190131_223146_2061972387300756858369.jpg

Girly-girl

Lynn is een echte diva. Ze is gek op tutu’s en alles wat zwiert als je rondjes draait! Jeans kan ik aan haar niet slijten, maar tule, glitters en roze des te meer! En als het om roze en glitters gaat, is Lynn net een ekster! Ze verdonkeremaant ze alles dat pink and shiny is. Wanneer ik iets glimmends of roze kwijt ben, zoek ik eerst op haar kamertje en kan er steevast van op aan dat ik het daar terug vind! Doorgaan met het lezen van “Tutu’s en regenlaarsjes –”

De bevalling

“Haal  die  baby  er  verdomme uit ! ! !”

buik

Laura heeft op haar persoonlijke blog altijdmama.nl iedere week een gastblog: “De bevalling van…”. Ik besloot om ook mee te doen, maar omdat mijn verhaal niet zomaar even in een paar woorden verteld kan worden, hebben we besloten om er een trilogie van te maken. Iedere week een deel, vandaag deel 2: De bevalling. In het vorige deel schreef ik over ons hoe ons pasgeboren meisje in de couveuse lag te vechten voor haar leven. Hoe we daar kwamen, heeft alles te maken met de pittige bevalling. Lees je weer mee?

Doorgaan met het lezen van “De bevalling”

Januari = vakantie boeken

Rust, ruimte en vooral: wifi en een zwembad!

photostudio_1547805171445

Het is weer zover: ik moet (nou ja, mág) de vakantie gaan plannen voor komende zomer. Ik vind het ieder jaar best een uitdaging met ons beperkte budget. Nee, we zijn niet arm, maar we bulken ook niet in het (vakantie)geld. Er moet hier maandelijks wel degelijk gewikt en gewogen worden en niet doordachte uitgaven kunnen we ons simpelweg niet permitteren.
Maar wat boek je tegenwoordig voor maximaal €1500,- voor twee weken met een heel gezin? (Nee, niet all-in, puur de accommodatie.) Nou, da’s best nog een dingetje! Doorgaan met het lezen van “Januari = vakantie boeken”

Dag luiers!

Lang leve de roze hartjes en paarse unicorns!

Zindelijk worden. Het is soms een hele toer! Daar waar de één op een dag besluit geen luier meer om te willen en meteen droog is, kost het bij de ander bloed, zweet, tranen, nat beddengoed en heel veel pyamapants. Geen kind is gelijk. Onze oudste was één van deze laatste categorie, maar onze kleinste? Die had een hele andere motivatie.

IMG_20190115_121450_877

Doorgaan met het lezen van “Dag luiers!”

Nachtmerrie

In de couveuse voor mij, ligt een bijna dode baby.

img_0167-01

Nachtmerrie

Het is net een vage maar afschuwelijke droom. Om me heen is allerlei beroering: verpleegsters hollen koortsachtig heen en weer, twee artsen discussiëren op fluistertoon met elkaar terwijl ze bezorgde blikken in de couveuse werpen, verontrustende piepjes en alarmbellen afkomstig van de drie monitoren achter mij klingelen en tingelen bijna onafgebroken. Maar ik hoor en zie het allemaal maar nauwelijks. Ik beleef alles in een waas, mijn wereld is gehuld in een soort grauwe sluier van verdriet en ongeloof en het is net of ik in een duistere nachtmerrie terechtgekomen ben. Doorgaan met het lezen van “Nachtmerrie”

Voornemens

“Volgens mij heb ik mijn buikspieren er tegelijk met mijn jongste telg uitgeperst!”

strakke-kleding

Nieuwjaarsvoornemens… Ik doe er niet aan. Ik vind het stom. Altijd al stom gevonden. Waarom wachten tot 1 januari om wat aan jezelf of aan je leven te doen? Veranderen kan je immers altijd! Toch? Doorgaan met het lezen van “Voornemens”

Dáááág 2018!

Van je telefoon opduiken uit een Kroatisch meer tot de zijkant van je auto in de kreukels. 

photostudio_1546095821171-1

2018 in het nieuws

Het jaar 2018. Het was het jaar waarin ‘onze stad’ Leeuwarden werd uitgeroepen tot Culturele Hoofdstad van Europa, waardoor het gehele jaar allerlei bijzondere (en soms ook minder bijzondere) evenementen werden georganiseerd. Met als hoogtepunt de legendarische voetstappen van de reuzen van Royal Luxe, wat nog lang in menig ‘Liwadder’ geheugen gegrift zal staan! Doorgaan met het lezen van “Dáááág 2018!”

Foute kersttruiendag

Nee hoor, ik probeer helemáál niet mijn schuldgevoel af te kopen, maar foute kersttruiendag heeft opeens wel iets, zo besluit ik…

20190205_2215297536680690101296418.jpg

Met z’n drieën zitten we in de auto: Nouri, Lynn en ik. We zijn onderweg naar de tandarts. Niet mijn meest favoriete plek om naar toe te rijden, maar ja, ik zal toch een goed voorbeeld moeten geven als ik wil dat mijn kinderen het later beter doen dan ik. Ik heb namelijk een behoorlijke tandartsfobie en het kost me altijd ontzettend veel moeite om dat niet door te laten schemeren naar mijn kinderen. Doorgaan met het lezen van “Foute kersttruiendag”

Kalimiro

Lompe opmerkingen ben ik gewend, maar er zit wél een limiet aan mijn tolerantie!

header1998684923019713896.png

Anders

Ik weet dat ik een beetje anders ben dan de meeste andere vrouwen. Ik ben nou eenmaal niet van het kaliber super vrouwelijk, lang haar tot op de kont, hoge hakken en lange gelakte nagels. Nee, in plaats daarvan ben ik meer van het kaliber stoer en een tikkeltje mannelijk. Doorgaan met het lezen van “Kalimiro”

Badkamer horror

Het is het stomverbaasde gezicht van mijn echtgenoot die me doet realiseren dat ik níet in een aflevering van The Walking Dead zit, maar gewoon thuis in de bakamer sta.

the-walking-dead-zombies-i8609

The Walking Dead. Een van mijn favoriete series. Een rete- spannende serie over een groepje overlevenden in een wereld van mensenetende zombies. Een serie vol schrikreacties, angstmomenten, rondvliegende ledematen, in je gezicht spattende (zombie) hersenen, ziekelijke psychopaten die floreren in een dergelijke wereld en zoveel meer lugubere zaken, dat je er met je gezonde verstand niet bij kan. Kortom: briljant tijdverdrijf! Doorgaan met het lezen van “Badkamer horror”

Vintage wereldkaart aan onze muur

En als je even verder leest, zie je hoe jij ook eentje kunt winnen! ¹

Ken je ze nog? Die ouderwetse land- en wereldkaarten die we vroeger op school hadden? Die de meester of juf als het ware uit het plafond naar beneden trok? Met alle digitale techniek van tegenwoordig is dat verleden tijd. Op scholen hebben ze nu het zogeheten digibord en wanneer we met de auto naar een onbekende bestemming gaan – ver weg of dichtbij – gebruiken we een navigatiesysteem. Ik denk dat veel jongeren en kinderen niet eens weten wat een kaart is, laat staan dat ze weten hoe ze hem moeten lezen.

Doorgaan met het lezen van “Vintage wereldkaart aan onze muur”

Gender stereotypering

Ik ben gaan nadenken over hoe wij het leven van onze kinderen manipuleren.

Voor haar verjaardag kreeg onze jongste telg een groot politiebureau van Playmobile. En de politiehelikopter die daar perfect bij past. Sommige van onze gasten raakten daar een beetje van in de war. In plaats van de: “Oooh, wat moooiiii!” die we meestal wél horen wanneer een grote roze  pop onder het pakpapier vandaan komt, kreeg onze dochter nu een gelaten: “Oh, leuk hoor.” Waarna een gedempt gesis mijn kant op kwam: “Een politiebureau? Wilde ze dat?”

9026_1494939273581_Auto's of barbies Doorgaan met het lezen van “Gender stereotypering”

Een bijzondere vriendschap en een citytrip naar Praag

Met bibberend stemmetje en een fake smile zegt hij: “Veel plezier mama!”

Een bijzondere vriendschap. Dat is wat ik heb met mijn vriendin Maayke. Haar ouders en mijn ouders leerden elkaar kennen op een vakantie in Spanje. Zij kwamen uit Brabant, wij uit Friesland. Maayke en ik waren toen een jaar of drie. Je zou zeggen dat zo’n vakantie-vriendschap al snel verwatert, maar in dit geval is niets minder waar! De vriendschap bloeide en als kinderen zagen we elkaar regelmatig. Met onze ouders gingen we weekendjes weg, bezochten frequent de Efteling omdat zij daar vlakbij wonen en zo af en toe logeerde ik daar. Zo groeiden Maayke en ik ‘op afstand’ met elkaar op. Als pubers gingen we samen op stap, vierden carnaval, bezochten concerten (en vooral de kleedkamer van The Golden Earring) en deelden via briefpost ons lief, leed en liefdesperikelen. Internet bestond nog niet Doorgaan met het lezen van “Een bijzondere vriendschap en een citytrip naar Praag”

Surfproject

Er is geen ‘goed of fout’, alleen maar genieten en plezier maken.

sp.mp.groep.blur

In september heeft onze Nouri meegedaan aan het Surf Project. Het Surf Project geeft surfles aan kinderen met een ontwikkelingsachterstand zoals het syndroom van Down, autisme, ADHD of, zoals Nouri, met een hersenbeschadiging. Voor deze kinderen is dit een geweldige ervaring, omdat ze mogen deelnemen aan een stoere sport die normaal gesproken onbereikbaar voor ze is. Het doel is om de kinderen een zodanige succeservaring mee te geven, dat het een boost geeft in hun zelfvertrouwen. Wat dat succes is, is voor ieder kind verschillend. Waar het voor de één al een overwinning is om in het water te zijn, is de ander pas tevreden als het lukt om te staan op de plank. Maar het Surf Project doet er alles aan om de ervaring te laten slagen.

Doorgaan met het lezen van “Surfproject”

Zussen

We kunnen in de meeste dingen niet verder van elkaar verschillen, maar ‘spieker-gek’ zijn we wel!

Mijn zus en ik zijn geen twee druppels water. In tegendeel zelfs. Zowel uiterlijk als innerlijk kunnen we – met uitzondering van onze blonde haren – bijna niet verder van elkaar verschillen.

IMG_20180930_133321_573 Doorgaan met het lezen van “Zussen”

Het gevoel van thuis

Ik bezorg mijn kind hetzelfde trauma als ik vroeger heb opgelopen met King Kong.

king-kong-scull-island_social-magazine

De dagen worden korter. Het is steeds vroeger donker en het weer is op zijn heerlijk Hollands. De herfst is ingetreden. Na de geweldige zomer en nazomer van dit jaar, is het even wennen. Donker, grijs, nat, ik kan er wel zonder eerlijk gezegd. Maar toch heeft de herfst een positieve kant. Het heeft iets knussigs wanneer de regen buiten met bakken naar beneden klettert en wij binnen warm en droog bij elkaar zijn. Het is ‘elkaar aankruip-weer’. Lange avonden met het hele gezin, gezellig op de bank onder een fleecedekentje. Warm flikkerend kaarslicht op de achtergrond, chips en cola binnen handbereik en op de buis een leuke familiefilm is werkelijk all you need in life! Doorgaan met het lezen van “Het gevoel van thuis”

Touzani maakt zijn dag

Nouri straalde alsof hij het licht zelf was!

Nouri met Touzani
Nouri met Touzani

Wat is hij trots! Onze Nouri. Hij staat namelijk op de foto met één van zijn grootste helden: Soufiane Touzani. Zoef-wie? Ja sorry hoor, maar in dit soort dingen ben ik behoorlijk eh… Sociaal onnozel? Ik heb geen idee! En mijn vraag  aan Nouri of dat een bekende speler van Ajax is, wordt me dan ook niet in dank afgenomen. “Pffff mama, jij snapt er ook echt he-le-maal niets van he?” Is de reactie van mijn puber, inclusief de welbekende rollende ogen. Doorgaan met het lezen van “Touzani maakt zijn dag”

Privacy

Hoe film ik mijn gezin en wat we meemaken als ik alleen mezelf in beeld kan (en wil) brengen?

Gisteren schreef ik over het gebruik van social media en de privacy van mijn kinderen. Zoals ik in dat artikel al aankondigde sta ik voor een nieuw dilemma: voor een ander platform ben ik gevraagd om voor hun te gaan vloggen. Say what? Ja, vlóggen!

jakob-owens-190799-unsplash Doorgaan met het lezen van “Privacy”

Keuzes

Is het verstandig om onze foto’s en verhalen massaal te delen?

safe_image.php

Toen ik ruim twaalf jaar geleden begon met een website voor mijn nog ongeboren kind (dat was nog in de tijd van ‘inbellen’ en ADSL), was de wereld nog niet bezig met vraagstukken over online privacy. En ikzelf dus ook niet. Ik maakte gewoonweg een site voor mijn kleintje, leuk voor later, en verder dacht ik daar niet al te veel over na. Doorgaan met het lezen van “Keuzes”

Familie Kramp goes Plitvice

Het water was kraakhelder en het leek of ik mijn telefoon zo kon pakken.

20180815_140721-023302271527439277828.jpeg

Gister hebben we het Nationaal Park Plitvice te Kroatië bezocht. Wat. Een. Dag. En niet zozeer vanwege de spectaculair grote watervallen en adembenemende turquoise gekleurde meren. Nee, het was een dag die je alleen kunt beleven als je Daphne Kramp-Mulder heet.

Perfecte foto’s

Nationaal park Plitvice. Hij stond al lange tijd op mijn ‘bucket list”. Ik had me er dan ook een hele voorstelling van gemaakt. Adembenemende uitzichten, de prachtigste foto’s ter herinnering en ik hoopte op de perfecte familiefoto bij één of andere reusachtige waterval. Leuk als kerstkaart straks. Dankzij de selfie-stick die ik nog speciaal gekocht had in een van de souvenirwinkeltjes, ging dat zeker lukken! Hoe onnozel je gedachtegang soms is…

Doorgaan met het lezen van “Familie Kramp goes Plitvice”

Geheimpje

“Maar jij mag niet in deze tas kijken hoor Nouri, want daar zitten de kadootjes in!”

heppiebeursday

De middag voorafgaand aan Nouri’s twaalfde verjaardag, heb ik alle kadootjes verzameld op de tafel. Nu Lynn oud genoeg is, vind ik het wel leuk om haar bij het proces te betrekken. Zo leert ze dat kado’s niet uit de lucht komen vallen, maar daadwerkelijk gekocht én ingepakt worden. Doorgaan met het lezen van “Geheimpje”

Dat andere kind

Iedere keer wanneer ze een middag gespeeld hebben, zet Lynn thuis een attitude op waar we dagen werk van hebben om die weer de kop in te drukken!

Als ouder vind je natuurlijk dat jouw kind perfect is. Of daar in ieder geval heel dichtbij komt. En tot aan dat ze een jaar of vier zijn, is dat ook zo. Zij zijn dan namelijk nog het product van jóuw opvoeding. Misschien met een vleugje van de oppas en/of opa en oma erbij, maar grotendeels van jou. Ze doen de dingen zoals jij het ze geleerd hebt, of naar het voorbeeld dat jij gegeven hebt.

allen-taylor-486829-unsplash1286955184361359395.jpg Doorgaan met het lezen van “Dat andere kind”

Het leukste kinderfeestje ooit!

Dankzij Liesbeth haar aanstekelijke enthousiasme, hadden we allemaal binnen no-time het sup-virus te pakken.

IMG-20180711-WA0039

Een kinderfeestje organiseren, dat kan soms best een ‘dingetje’ zijn. Daar waar sommige moeders het leuk vinden om lekker creatief te zijn en een feestje aan huis te houden, krijg ik al rode vlekken in mijn nek van het idee! Ik ben geen crea-knutsel-mama. En bij de gedachte van een huis vol losgeslagen, oncontroleerbare stuiterballen, krijg ik het Spaans benauwd. Zó niet mijn ding! Doorgaan met het lezen van “Het leukste kinderfeestje ooit!”

Momlife: Is vakantie met kinderen nog wel vakantie?

zon

Vakantie. Een welverdiende periode van rust en ontspanning. Toch? Zo was het in ieder geval wel vóórdat ik kinderen kreeg. Met het vliegtuig naar een heerlijk warm land waar je urenlang kan liggen chillen op een strandbedje met een koud biertje binnen handbereik. (Of wat je dan ook maar prefereert.) Dat je kunt zwemmen wanneer je daar zin in hebt, slaap inhalen op het strand en ‘s avonds soms een drankje teveel neemt, gewoon omdat dat kan. Doorgaan met het lezen van “Momlife: Is vakantie met kinderen nog wel vakantie?”

Voor de (kleuter)klas

“Taaa-tuuuuuut!” Galmt het door de klas

vooroptrein

De juf van mijn kleutertje dacht dat het een goed idee was dat ik voor de klas iets ging vertellen over de trein. Omdat ze het op school over vervoersmiddelen hebben. En omdat ik machinist ben. Buitenkansje natuurlijk!
Maar holy moly, ik nog nooit zo een moeilijke opdracht gekregen! Ik heb al een week lang een ‘writersblock’ en heb geen idee wat ik moet gaan vertellen? Ik bedoel: binnen een middag een krantenartikel schrijven van 1400 woorden? No problem! Maar dit? Wat vertel je in go-des-naam aan een groepje kleuters? En vooral: hoe dan? Doorgaan met het lezen van “Voor de (kleuter)klas”

Mijn haar

Dat mijn gevoel voor zelfvertrouwen en mijn vrouwelijkheid juist níet in mijn haar zat, daar kwam ik achter toen ik op een dag gewoon besloot het af te knippen.

20180418_143254-01

Mijn haar. Het is nogal eens het onderwerp van gesprek geweest, vooral de laatste jaren. Mijn haar en ik hebben dan ook al een heel verleden samen. Van heftig getoupeerd of een stevig permanentje in de jaren tachtig, tot kort en jongensachtig ergens in de negentiger jaren. Van schouderlengte in de jaren daarna tot kort maar vrouwelijk zoals het nu is.

Laatst werd ik door iemand gevraagd: “Waarom heb jij eigenlijk kort haar?” Een tikkeltje verontwaardigd was ik daardoor, want het kwam een beetje over alsof er wel een steekje los moest zitten bij me. Doorgaan met het lezen van “Mijn haar”

Ik heb een zoon – Een zoon met borstjes.

20180606_134247-01

Ik heb een zoon. Zo! Dat is eruit! Dit is de eerste keer dat ik het hardop uitspreek: “Ik heb een zoon.” Mijn zoon is namelijk transgender en is bijna twaalf jaar lang onze dochter geweest. Op dit moment zitten we midden in de transitie van vrouwelijk naar mannelijk en hoewel we nog een hele lange weg te gaan hebben in deze, behandelen we onze dochter vanaf nu als onze zoon, omdat hij zich daar zichtbaar gelukkiger bij voelt! Doorgaan met het lezen van “Ik heb een zoon – Een zoon met borstjes.”

Loebel

Geschokt sla ik mijn hand voor mijn mond, wat heb ik gedaan?

img_20190206_105752_2506337817676668648513.jpg

Tijdens de ‘avondspits’ van kids badderen, in de pyjama helpen en op bed brengen, loop ik Lynns slaapkamer in en zie hem meteen: een joekel van een daas! Je weet wel: met van die gekleurde driehoekvleugels, die zo intens gemeen kunnen steken. “Die is voor Bassie!” Denk ik en zonder blikken of blozen pak ik het pak babydoekjes (het eerste dat ik voor handen had) en haal uit. Doorgaan met het lezen van “Loebel”

Het strand

Ik kijk naar mijn eigen buik, die er nogal nonchalant bijhangt op dit moment.

salvador-martin-yeste-395717-unsplash

Ik ben gek op het strand. Altijd al geweest. Zo lang ik me kan herinneren zoek ik op warme dagen het liefst het mulle zand op in combinatie met de frisse koelte van de zee. Of – bij gebrek aan een werkelijk strand in de omgeving – iets wat daarop lijkt. Vandaag deed ik zo’n heerlijk dagje ‘strand’ (lees: recreatiewatertje) met onze oudste. Maar daar heb je het: met het woord strand, valt automatisch het woord bikini. En met het woord bikini, boort er vrijwel onmiddellijk een minderwaardigheidscomplex mijn maag in. Want op het strand is het toch zeker wel zo’n spelletje van kijken en bekeken worden.

Doorgaan met het lezen van “Het strand”

Review van Fotofabriek

De foto van Lynns voetje op het kaft is sterk uitvergroot, maar vertoont geen pixels of vertekening.

Foto’s. Ze zijn essentieel geworden in onze samenleving. Vooral sinds de komst van de mobiele telefoons in combinatie met sociale media, hebben zij een prominente plek ingenomen in onze levens. Instagram, Snapchat, Twitter, Facebook en Whats’ app zijn zomaar een greep uit de apps die deel uit maken van ons dagelijks leven. En wat zijn deze apps zonder foto’s? Precies: lang zo leuk niet!

fotoreviewblur Doorgaan met het lezen van “Review van Fotofabriek”

Mees

Lynn staat gillend met d’r handjes over haar oren achter mij en ook Nouri is lichtelijk in paniek: “Mam, toe snel!!!”

img_20190429_232516_1433029918534344399069.jpg

Een hoop tumult komende vanuit de serre van ons oppas-huis. Lijkt wel alsof iemand daar aan het verbouwen is. “MAMAAAAAA!!!!!” Gilt Lynn half huilend. “KOM SNEL!” Haar stem slaat over van paniek. “Wat nou weer?” Mopper ik, want er is altijd wel wat. En meestal kom ik voor niets uit mijn heerlijk relaxte boek-lees-positie.

Doorgaan met het lezen van “Mees”

Prank!

“Hahaha, wat kijk je stom mam!”

Onze oudste heeft onlangs een nieuw fenomeen ontdekt via YouTube: pranken. Ken je dat? Het is een soort huis tuin en keuken versie van Bananasplit. Niet die je kan eten, maar die andere dus, met Ralph Inbar! (Of Frans Bouwer, maar net van welke generatie je bent.) Je vrienden (en leraren) pranken is helemaal hot bij Noëlle op school en dat moet uiteraard thuis worden doorgevoerd.

ben-white-128604-unsplash9198536973051882426.jpg Doorgaan met het lezen van “Prank!”

Home make-over

Waar is Frans Uyterlinde wanneer je hem nodig hebt?

Ons huis. Wat hebben we er al veel aan gedaan! Zo hebben we van een rommelzolder een kinderkamer gemaakt, twee keer de badkamer verbouwd (de eerste keer een budget opknapbeurt, de tweede keer compleet vernieuwd), onze slaapkamer een make-over gegeven, twee keer een nieuw babykamertje gemaakt en beneden de achterkamer en keuken volledig gerenoveerd. Doorgaan met het lezen van “Home make-over”

G-voetbal

fb_img_15428269765207065667354849532487.jpg

G-voetbal. In de volksmond ook wel gehandicapten voetbal genoemd. Het woord ‘gehandicapt’ wordt al snel geassocieerd met ‘zeer hulp behoevend’ en/of ‘rolstoelafhankelijk’. Maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Mijn oudste zit niet in een rolstoel en kan veel dingen gewoon zelf. Hij oogt als een normaal kind van elf. Toch is hij vanwege een hersenbeschadiging gehandicapt. Verstandelijk functioneert hij niet (geheel) naar zijn leeftijd en lichamelijk komt hij nogal eens te kort in vergelijk met leeftijdsgenoten. Een kind met een beperking dus, zoals we dat in een wat meer gehoorde term noemen. En kinderen met een beperking (hetzij verstandelijk, lichamelijk of allebei) willen eigenlijk wat iedereen wil: geaccepteerd worden! Doorgaan met het lezen van “G-voetbal”

Arm schaap!

Ter plekke breekt mijn hart!

En dan ‘out of the blue’ raakt iets je…. Iets onnozels, maar toch treft het je recht in je hart.

sheep-248632_12805948898040267981582.jpg

Ik ben aan het werk en heerlijk zorgeloos tuffel ik met mijn treintje richting het idyllische Friese Stavoren. De route gaat dwars door de prachtigste natuurgebieden en ik geniet volop van mijn panorama uitzicht. Geen wolkje aan de lucht en de zon gloeit gemoedelijk op mijn gezicht. Wat heb ik toch een heerlijk baan! Dan wordt mijn aandacht getrokken naar een weiland links van mij,

Doorgaan met het lezen van “Arm schaap!”

Cambuur

Als moeder van zo’n echte fan hoef je het dan ook niet in je hoofd te halen om naar een andere winkel te gaan voor je boodschappen

_mg_1308_bewdefcrop2073383158872602484.jpg
Creds: Omrop Fryslan

Zoals iedereen om ons heen wel weet, is onze Noëlle een enorme Cambuur fan. Van wie ze dat heeft? Geen idee! Richard en ik zijn beide geen voetballiefhebbers en dus is het niet een kwestie van ‘met de paplepel ingegoten’. Maar vanaf dat Noëlle kon lopen, voetbalde ze ook. En die passie is in de loop der jaren alleen maar gegroeid. Doorgaan met het lezen van “Cambuur”

Handletteren, serieus?

Screenshot_20180307-101917-01
Elisa Guarraci

Onlangs zag ik op Facebook een leuke workshop voorbij komen: handletteren voor kinderen. Eh, eerlijk? Ik moest het eerst even Googelen: wat de f#ck is nou weer handletteren? Sorry, maar ik ben nou eenmaal niet zo crea aangelegd. Ik kan best artistiek zijn hoor, maar dit soort dingen hebben over het algemeen mijn interesse niet. Toch leek me het voor Noëlle heel erg leuk. En leerzaam. Zij heeft namelijk grote moeite met de fijne motoriek. Doorgaan met het lezen van “Handletteren, serieus?”

Betrapt!

Niet zo handig wanneer je op Facebook één van mama’s foto’s  liked op een tijdstip dat je allang had horen te slapen! Dat noem ik nou een typisch gevalletje van BETRAPT!  (Groene tekst ben ik dus.)

Screenshot_20180222-075528

Maar wanneer je zelf al in de gaten hebt dat je zojuist door de mand bent gevallen, kun je natuurlijk altijd proberen of je moeder onnozel is!

Screenshot_20180222-075517

Eh, oké Noëlle, leg dat eens uit? Je bent dus niet aan het slaapwandelen maar aan het slaapappen? Haha, nice try!

Vakantie (voor)stress…

Eindelijk! De kogel is door de kerk! Het had wat voeten in de aarde, maar onze vakantie is geboekt! “Nou, lekker belangrijk!” Hoor ik je nu denken en je hebt gelijk: het is ook niet belangrijk. Maar toch ook weer wèl! Want na een heel jaar onregelmatige diensten, lange werkdagen en te korte nachten, is even twee weekjes opladen nauwelijks een overbodige luxe, maar meer een noodzakelijkheid. En daarbij heb ik het ook nog eens meer dan verdiend! (Al zeg ik het zelf.)

Naar de zon

Dit jaar had ik maar één wens: naar de zon! Dat klinkt heel logisch voor een zomervakantie, maar is natuurlijk niet overal gegarandeerd. Toen we nog geen kinderen hadden en dus niet gebonden waren aan de schoolvakanties, hebben we veel prachtige vliegreizen gemaakt: Griekenland, Turkije, Egypte, Tunesië en Bulgarije, stuk voor stuk heerlijke vakanties waarin we helemaal op konden laden! In Turkije en Bulgarije zijn we later met Sennah nog een keer geweest toen ze klein was. Dat waren échte vakanties, ook voor mama. Geen eten hoeven koken, geen afwas hoeven doen en met de knip van de vinger op je wenken bediend worden door een leuke jonge knul, yep! Daar kan moeders wel aan wennen hoor! Maar toen Sennah leerplichtig werd, konden we de vliegvakanties niet meer betalen door de prijzen die bijna het dubbele werden van wat we tot dan toe waren gewend. Daarna zijn we overgestapt op de wat budgetvriendelijkere vakanties: Texel, Ameland, Drenthe, Tsjechië, nog een keer Ameland en vorig jaar Denemarken. Stuk voor stuk fijne vakanties waar we heerlijke herinneringen aan hebben, maar die helaas – behalve beide Ameland vakanties – behoorlijk tegenvallend uitvielen qua weer. Als je (zoals in Denemarken) op werkelijk een steenworp afstand van het strand zit, dan wil je daar toch op zijn minst een paar dagen gebruik van kunnen maken? En hoewel we het daar super leuk hebben gehad, zei ik op de terugweg tegen mijn wederhelft: volgend jaar wil ik ergens naar toe waar we èlke  dag aan het strand kun liggen! Waar ik niet hoef na te denken wat er in de koffer moet: alleen maar zomerjurkjes en een bikini. Geen lange broeken, geen vesten of truien, überhaupt geen lange mouwen, geen jassen en ook geen regenlaarzen!”

Alle tijd, toch?

En zo kwam het dat ik een paar weken geleden op een regenachtige dag achter mijn laptop dook in de wereld van de vakanties. Voorgenieten heet dat! En ik had al een duidelijk idee van waar de reis naar toe moest gaan: Kroatië. Die staat al jaren op mijn bucketlist, maar is er op een of andere manier nooit van gekomen. Vol goede moed begon ik mijn zoektocht. Maar na urenlang speuren kon ik helaas niets vinden dat binnen ons budget paste. Ontmoedigd en even niet wetende waar we dan naar toe wilden gaan, staakte ik voorlopig het zoeken. Het was nog vroeg, alle tijd toch? Totdat ik vorige week gezellig met buurvrouw stond te keuvelen. Wat blijkt? Zij hadden al geboekt. Waarnaartoe? Je raadt het al: Kroatië! Leuk zeg! Maar tegelijk verontwaardigd! Waar hebben jullie dat geboekt dan? Nu moet je weten: buurvrouw is van het kaliber ‘zeer efficiënte moeder’. Tenminste, zo lijkt dat altijd voor mij. Toen onze kinderen net naar school gingen, was zij mijn voorbeeld. Mijn boegbeeld. Haar kinderen waren nooit te laat, hadden altijd hun gymkleding mee op de juiste dagen en ook was ze altijd op de hoogte van bijzondere schoolactiviteiten of afwijkende schooltijden. Iets wat voor mij als ras-chaoot onhaalbaar bleek! (Oh, moesten ze gymmen vandaag?) En hoewel de wegen van onze kinderen zich al vroeg scheidden, is zij op sommige fronten nog altijd een voorbeeld voor me. Daar waar ik de avond voorafgaand aan onze vakantie met rode stressvlekken in mijn nek de koffers nog moet pakken, heeft buuf die al ruim een dag van te voren in de auto zitten. (Hoe doet ze dat toch?)

Gouden tip

Dus als buuf haar vakantie al rond heeft daar waar ik nog moet beginnen, dan weet ik dat ik weer eens achter de feiten aanloop! Tijd begint te dringen. Maar gelukkig kwam buurvrouw met de gouden tip! Dankzij  deze tip vond ik nu wél een aantal accommodaties die binnen ons budget vielen. Ik was in de hemel: zou ik Kroatië dan eindelijk van mijn bucketlist kunnen schrappen? Het leek er wel op! Totdat ik op verzoek van mijn altijd nuchtere ega de reiskosten ging berekenen. Ai! De benzinekosten, tol, eurovignetten en overnachtingen onderweg kostte ons de kop. Meer, nee: véél meer dan we hadden ingeschat! Bovendien zagen we beide behoorlijk op tegen het aantal te rijden kilometers. Stof tot nadenken. Willen we dit? Kunnen we misschien nog goedkoper? Niet overnachten onderweg? Of totaal ergens anders naar toe? Wikken, wegen, alternatieven bekijken en daarna alles een paar dagen laten bezinken. Maar toen we uiteindelijk toch besloten om Kroatië te boeken, kwamen we tot een frustrerende ontdekking: we hadden te lang nagedacht! De accommodatie waarop we verliefd waren geworden was inmiddels volgeboekt. Zo ook alle acht van mijn andere opgeslagen favorieten! “Periode niet meer beschikbaar.”  Schreeuwden de rode letters. Serieus? Zie ik nu mijn droomvakantie aan mijn neus voorbij gaan?

Mijn kinderen uitgekafferd

Koortsachtig op zoek naar alternatieven. Ik vond er nog ééntje die aan onze reiscriteria voldeed. (En geloof me, ik had al niet veel eisen!) Zonder twee keer nadenken klik ik op de button “reserveren”. Richard moet het maar goed vinden hoor! Een paar tellen later een bericht van de aanbieder: “Thank you for your interest, but unfortunately this apartment was booked a few minutes ago.” Neeeeeeee!!!!!!! Dit méén je niet!!!!! Ik krijg spontaan een acute opvlieger! Mijn hoofd gonst en het zweet breekt me uit. Het zal toch niet godverd… Onderbroken door een bliepje. Nieuw berichtje van diezelfde aanbieder: “There is only one apartment left, but it is on the ground floor.” Waaaah, are you kidding me? I don’t care! I’ll take it! I’ll take it! En dan…. Eindelijk! Het is gelukt! De reservering is rond en de aanbetaling succesvol! Mozeskriebel wat een spanning! Leuk joh, vakantie boeken! In het proces ben ik minstens een jaar van mijn leven kwijtgeraakt en heb ik mijn kinderen uitgekafferd omdat ze me stoorden op het moment dat mijn stress-level een absoluut hoogtepunt bereikt had! Volgende keer toch een voorbeeld nemen aan buurvrouw en gewoon eerder beginnen? Of meteen de juiste reisaanbieder proberen? Nooit te oud om te leren blijkt wel! Anyway, wij hebben er zin in: Kroatië, here we come!!

2017

wave-17-184728932226586927075.jpg

2017 in het nieuws

Het jaar 2017. Het was het jaar van Donald Trump, die niet alleen furore maakte met het winnen van de presidentsverkiezingen maar vooral ook met zijn ongenuanceerde en sociaal onhandige uitspraken.
Het jaar van Dirk Kuyt die zijn Feyenoord eigenhandig (of moet ik zeggen eigenbenig??) naar het landskampioenschap bracht. Doorgaan met het lezen van “2017”

Kerstborrel blunder

Drank maakt meer kapot dan je lief is, maar zorgt daarentegen wel voor een bedrieglijk hoog gevoel voor zelfvertrouwen!

rawpixel-687081-unsplash2646346900072581919.jpg

Ik was een jaar of negentien. Destijds werkte ik (tijdelijk) bij een metaalfabriek ergens in het noorden des lands. Twee afdelingen waren er: de hoofdfabriek in het ene dorp en een dependance twee dorpen verderop. Die laatste, daar werkte ik. Die eerste, daar werkte hij. Hij, die verdomd knappe jongen die ik zo nu en dan zag lopen door onze fabriekshal wanneer hij iets kwam halen of brengen. Hij, met die intense ogen en een lijf om van te kwijlen. Hij, van wie ik de naam niet eens wist en hij de mijne waarschijnlijk ook niet. Maar dáár ging verandering in komen, zo besloot ik.

Doorgaan met het lezen van “Kerstborrel blunder”

De laatste trein…

Ik kan niet alles zien, maar de handbewegingen laten niets te raden over.

20180529_135336

De laatste trein van Groningen naar Leeuwarden wordt soms bevolkt door de vreemdste types. Zo komen we op dat uur veel dronken en lallende figuren tegen (vooral in het weekend), lopen we enigszins ongure zwerver-types tegen het lijf of volk wat (geestelijk) compleet de weg kwijt is. Momenteel schijnt er weer een nieuwe mediahype rond te gaan, namelijk je tieten flashen in de trein. Doorgaan met het lezen van “De laatste trein…”

Hij was Michael Jackson, ik Madonna.

Voor ons was er geen twijfel over mogelijk: wij gingen later trouwen

michael jackson en madonna.klein

Hij was één van mijn beste vriendjes op de basisschool: Michiel. Vanaf de kleuterschool tot aan de zesde klas waren we regelmatig bij elkaar te vinden. We speelden in de speeltuin of op het schoolplein, klommen in bomen, dwaalden samen het dorp door en waren altijd in voor een prank. (Wat we overigens in die tijd gewoon ‘een grapje’ noemden!) Ook kopieerden we graag de karakters uit “The A-team” (wie niet in de jaren tachtig?). Doorgaan met het lezen van “Hij was Michael Jackson, ik Madonna.”

De man van de Jumbo

“Mijn moeder heeft al een man hoor!”

15494943231952842068930840430489740947019737704932.jpg

Regelmatig doe ik mijn boodschappen bij de Jumbo. Die op het Cambuurplein in Leeuwarden om precies te zijn. Niets bijzonders op zich natuurlijk, maar ik ben daar geen onbekend gezicht bedoel ik daarmee te zeggen. En daar, bij die Jumbo, op de vleesafdeling, werkt een hele vrolijke meneer die altijd graag een praatje met me maakt. Doorgaan met het lezen van “De man van de Jumbo”

Het is maar een boom…

Het is maar een boom. Een Japanse Esdoorn om precies te zijn. Hij staat in onze tuin, aan het hoofd van de vijver. In deze tijd van het jaar is hij op zijn mooist. Zijn bijna stervormige blaadjes met kartelrandjes en een levendige, diep rode kleur maken hem tot een adembenemend uitzicht vanuit onze kamer. En voor mij is het ook niet zomaar een boom: voor mij is hij heel bijzonder. Ooit stond hij namelijk in de tuin van mijn ouders. Dat is bijna twintig jaar geleden. En daar stond hij ook al minstens vijftien jaar.

Kopafbeelding Esdoorn

Vijver

Toen Richard en ik zo’n twintig jaar geleden een vijver maakten in onze achtertuin (je weet wel, zo eentje met van die grote Koi-karpers die zó tam zijn dat ze aan je vingers sabbelen), vonden we dat daar op zijn minst zo’n mooie Japanse Esdoorn bij hoorde. Echter kwamen we toen tot de ontdekking dat die dingen schrikbarend duur zijn. Ruim tweehonderd euro moest je neertellen voor een boompje. Met de nadruk op ‘boompje’, want voor dat geld had je een hele kleine, en geen kolos zoals die in mijn ouders hun tuin. Zoveel geld hadden we niet, of er in ieder geval niet voor over. Bij gebrek aan beter kochten we destijds bij een kweker een heel klein Esdoorntje die we voor een tientje of acht op de kop tikten en naast de vijver plantten. Het was wel een hele mooie, maar hij moest op zijn minst nog twintig jaar groeien eer hij dezelfde grootte bereikt had als die van mijn ouders.

Lullig boompje

Het was best een stom gezicht, zo’n onbenullig boompje naast de grote vijver die de grootte van onze halve tuin in omvatte. We maakten er dan ook regelmatig grapjes over, mijn vader en ik. Hij stak ons zielige boompje de gek aan en ik lobbyde op mijn beurt weer om die van hun. ‘Die boom wordt toch veel te groot voor jullie tuin!’ Zei ik dan gekscherend – al was de tuin van mijn ouders minstens drie keer groter dan die van ons. ‘Jullie mogen ons boompje wel hebben, dan nemen wij die van jullie!’. Allemaal gein natuurlijk, tot op een dag mijn vader onaangekondigd op de stoep stond. Achter zijn auto een grote kar met daarop de geliefde Esdoorn! Hij vond dat die beter tot zijn recht kwam in onze tuin. De schat!

Dood

Een tikkeltje bezorgd om zijn boom was hij daarna wel, want Esdoorns – zeker van die leeftijd – kun je namelijk niet zo makkelijk verplaatsen. Pa vreesde dat zijn geliefde boom het niet zou redden. Regelmatig kwam hij daarom ook persoonlijk inspecteren of de boom nog wel leefde. Helaas was mijn vaders zorg gegrond: de boom leek het niet te overleven in onze tuin. De bladeren verdorden, vielen uit en bijna een jaar lang bleef hij kaal en onaantrekkelijk. We hebben er alles aan gedaan om de boom er weer bij te krijgen, maar niets werkte.

Geloven

Tot overmaat van ramp overleed mijn vader het voorjaar daarna. Een zeer onvoorzien en abrupt afscheid, waar ik nog altijd veel verdriet van heb. 
Gek genoeg begon de Esdoorn precies dát voorjaar weer blaadjes te krijgen. En daarna in de herfst was hij met zijn prachtige, dieprode kleur mooier dan ooit! Inmiddels is hij dé eyecatcher van onze tuin! Misschien moet je er in geloven, maar je zou toch zeggen dat pa daar vanaf boven een handje in heeft gehad, hoe zweverig dat misschien ook klinkt. Toch haal ik troost uit die gedachte. Want ieder voorjaar als de boom begint te bloeien én iedere herfst als de bladeren zo prachtig intens rood kleuren, dan weet ik, nee, vóel ik dat pa vanaf daarboven tevreden naar zijn prachtige Esdoorn kijkt die in volle glorie onze tuin siert. Rust zacht, lieve pap. Iedere keer als ik naar de Esdoorn kijk, dan ben ik een klein beetje bij je..

rand

 

 

Het sneeuwt op Facebook

p10156766906078327051341270.jpg

Ik ben gek op sneeuw. Een winter zonder sneeuw is geen winter wat mij betreft! En dan bedoel ik niet die vieze, kleffe, natte sneeuw die maar amper een dag blijft liggen – een fenomeen waar we helaas maar al te familiair mee zijn geworden de laatste jaren – maar échte sneeuw. Je weet wel, van die heerlijke, grote wollige vlokken die eindeloos naar beneden vallen en een heerlijke witte deken over de wereld achter laten! Doorgaan met het lezen van “Het sneeuwt op Facebook”

Vrolijk kerstfeest?

img_20181208_1736406251229825249093921.jpg

Terwijl sociale media begint vol te stromen met sfeervolle foto’s van de meest gezellige kerstontbijten, lunches en andere gezelligheid, gaat het er hier heel wat minder idyllisch aan toe. Het sprookjesachtige kerstgevoel verdwijnt snel als ik vanmorgen direct al een aanvaring met de oudste telg heb, bij wie een behoorlijke ‘kortsluiting’ in het hoofd ontstond omdat het nét even niet ging zoals ze het wilde en daarbij de atmosfeer vulde met furiositeit en grimmigheid. Doorgaan met het lezen van “Vrolijk kerstfeest?”

Let it go

20160807_154216-013462247883669110676.jpeg

Lynn heeft een nieuw vriendinnetje. Een pop. Voor haar verjaardag gekregen. En niet zomaar een pop, nee, een heuse Elsa! En Elsa kan heel mooi zingen. Niet alleen in de film, maar ook in Lynn’s armen! Want als je op een knopje op de pop haar borst drukt, zingt ze luidkeels “Let it go.” Doorgaan met het lezen van “Let it go”

Zusjes

schoolplein zusjes

Noëlle wil graag nog even oefenen voor haar dressuurwedstrijd zaterdag. Omdat het ons thuis ontbreekt aan een daadwerkelijke pony en paardenbak, moeten we iets anders verzinnen. Ik leen van de buurmeisjes verderop wat stoepkrijt (onze was op), zoek een rustig plekje op het schoolplein – die zich aan het eind van onze straat bevind – en vijf minuten later is onze prachtige blauwe bak met roze letters een feit. Doorgaan met het lezen van “Zusjes”

Goeie genen

david-klein-452056-unsplash3095203193735888083.jpg

Niets is confronterender dan het moederschap. Een mini versie van jezelf om je heen hebben lopen met soms karaktertrekken die je – als je heel eerlijk bent – liever niet in je kind had terug gezien! Een ‘In your face’ van moeder natuur zeg maar! Maar zo af en toe zit er ook wat goeds in de genen die je doorgegeven hebt. Doorgaan met het lezen van “Goeie genen”

Kleurrijk karakter

154957417236678780915323542995788343407057335961331.jpg

Kleurrijke mensen. Ik hou ervan! Ik ben ik Harlingen Haven en moet daar keren. Ik loop van de achterste cabine via het perron naar de voorste en zie ik een lange, magere kerel – jaar of vijfenveertig schat ik zo – richting de trein lopen. Onder zijn ene arm een oude stofzuiger en onder de andere een verlepte boodschappentas vol met meuk. Doorgaan met het lezen van “Kleurrijk karakter”

Lynn

 

20150506_1513091053996222411229965.jpg

Lieve Lynn, Lynneke, Lynnie, kies maar een koosnaampje. We gebruiken alle drie afkortingen regelmatig!  Hoewel ze technisch gezien niet bepaald korter zijn eigenlijk… Zo hebben we trouwens ook nog “luchtalarmpje” (omdat je wel van je laat horen), “clini-clown” (omdat je zo’n ontzettende pretletter bent) en “spin” (omdat er best een pittig koppie op jou zit en je zeker laat weten wanneer je het ergens niet mee eens bent!). Leuk hoe afkortingen en/of bijnamen vaak spontaan ontstaan! Doorgaan met het lezen van “Lynn”

Bedankt pap!

154957950333278006560313620745209177879788415607579.jpg

Toen ik een jaar of 13 was, stelde ik mijn vader de vraag: “Hoe kan een boek nou eng zijn?” Ik kon me dat namelijk totáál niet voorstellen. Een film kan eng zijn door middel van creepy beelden, rondvliegende ‘blood and guts’, ijzige en opzwepende muziek vaak gevolgd door schrikreacties waardoor je van je stoel vliegt! Maar dat heb je allemaal niet in een boek. Je slaat niet ineens een bladzij om op de volgende pagina: “BOE!” in koeienletters te lezen. En over het algemeen staan er ook geen lugubere en bloedige ilistraties in een Roman. Dus kom ik weer terug op mijn vraag. Doorgaan met het lezen van “Bedankt pap!”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑