Dáááááág 2020

Niemand die verwachtte dat één of ander mysterieus virus ergens in een vaag stadje in China alles zou doen veranderen.

Het jaar 2020… Het was het meest bizarre jaar dat ik ooit heb meegemaakt. En wij hebben best wat gekke dingen meegemaakt in ons leven.

In januari leek het nog zo lekker onbezorgd: we vierden onze feestjes, gingen uit eten, borrelden er lekker op los in de cafés, liepen zij aan zij door de winkels, met of zonder winkelmandje. We schudden elkaar de hand, knuffelden erop los, zagen elkaars gezichtsuitdrukking en maakten ons druk over bijzaken.

Voor Nederland belooft het een topjaar te worden vol evenementen. Zo zou de formule-1 eindelijk terugkeren naar Zandvoort en het Eurovisie Songfestival in Rotterdam gehouden worden. Het zou het jaar zijn dat Nederland 75 jaar vrijheid viert en het Europees kampioenschap voetbal de gemoederen van vele Nederlanders bezighoudt, evenals de Olympische spelen in Tokio.

En op een meer lokaal front: Cambuur zou zeker kampioen worden en promoveren naar de eredivisie en daar zouden we natuurlijk aan den lijve bij zijn. Een feestje dat we niet wilden missen en een gebeurtenis waarmee Nouri het gelukkigste kind op aarde zou worden!

Vermoeden


Ook voor ons persoonlijk zou het een fantastisch jaar worden: het jaar dat we wederom naar Italië op vakantie zouden, iets waar we heel erg naar uitkeken. Maar vooral het jaar waarin mijn vriendin in juni zou gaan trouwen in het prachtige Albufeira te Portugal. Een land waar ik nog nooit geweest ben en die zeker op mijn bucket list staat. Wat keken we daar naar uit: met een gezellige grote groep in een mega villa met privé zwembad, dichtbij het prachtige strand. Hoe romantisch. En hoe decadent ook vooral, iets dat we anders nooit zouden meemaken. En bij een bruiloft hoort natuurlijk ook een vrijgezellenfeest, hetgeen ik met veel liefde, plezier en voorpret voor mijn vriendin zou organiseren.


Niemand die verwachtte dat één of ander mysterieus virus ergens in een vaag stadje in China alles zou doen veranderen. Nou ja, niemand? Onze Nouri maakte zich er al zorgen over voordat iemand er ook maar enigszins aandacht aan schonk: “Mama ik ben zo bang dat we niet op vakantie kunnen.” Ik lachte hem uit. Nou ja, niet letterlijk natuurlijk. Maar Nouri is een echte paniekzaaier en maakt zich altijd zorgen om van alles. Dus ik probeerde ik hem gerust te stellen: “Lieverd, er zijn in het verleden al tig virussen uitgebroken in Azië en géén één daarvan is ooit in Europa terecht gekomen, dus dat gebeurt nu ook niet.” Niet helemaal de waarheid eigenlijk, maar toen wel mijn volle overtuiging! En dat van velen denk ik…

Code rood

Terwijl twee grote cruiseschepen dagenlang voor de Aziatische kust ronddobberden omdat er aan boord coronabesmettingen waren, toeristen op Tenerife in hun hotels vastzaten, Nederlanders uit China gerepatrieerd werden en Chinezen hier in Nederland werden uitgescholden vanwege ‘hún’ virus, gingen wij hier onbezorgd en onbesuisd de voorjaarsvakantie in.
Zo’n 200.000 mensen gingen ‘gewoon’ naar de Huishoudbeurs, werd er in het zuiden doodleuk Carnaval gevierd en wintersporters vertrokken massaal naar Oostenrijk en Italië om te gaan skiën en recreëren. En in die weken kleurde de kaart van Europa, met Noord Italië als epicentrum, in rap tempo rood.

Lock down

En uiteindelijk ging ook Nederland voor de bijl en was de eerste Lock-down een feit. Voor mij – en ik denk velen met mij – een primeur. En dat was even wennen. Want wij zitten niet graag opgesloten. We mogen naar het werk, naar de supermarkt en dan weer naar huis. We kunnen niet naar onze geliefde kapper, schoonheidssalon, onze nagels laten doen, winkelen, uit eten, naar de kroeg of gewoon bij elkaar zijn, knuffelen en kussen. En daarnaast zijn de maatregelen ronduit verwarrend: niemand op de dam tijdens de viering van 75 jaar vrijheid, maar wel honderden mensen op de dam tijdens een Black Lives matter demonstratie. Hoe dan? Restaurants en cafés moeten sluiten, maar de Efteling mag wel open en de eettentjes aldaar ook. Het ene mag wel, het andere niet. Het schept verwarring en daarmee komen ook de eerste complotdenkers naar de oppervlakte. Dat is overigens weer een heel ander onderwerp waar ik absoluut niet op inga. Wat iedereen denkt, moet die zelf weten.

Ook voor ons was thuis was het wennen.
Nouri, die eindelijk zijn draai gevonden had in de maatschappij en op school, raakte in een depressie door het gemis aan structuur, sport, vrienden en school.
Lynn, die haar verjaardagsfeestje niet kon vieren, school miste, niet kon zwemmen en vooral tijdens de 1e lock down opa, oma en omi heel erg miste.
Richard die lichtelijk down werd van het feit dat je alleen maar mag werken, boodschappen doen en thuiszitten.
Ik die, doordat de kids niet naar school mochten, slecht kon omgaan met het verdwijnen van mijn vrije tijd en vrijheid. Iets dat ik na jaren van mijn kids op de eerste plaats zetten eindelijk terugwon toen de jongste naar school ging en dat nu maar moeilijk weer kon opgeven. Thuis lesgeven, hoe dan? Nou, volgens de school met complete dag- en weekschema’s die in mijn ogen alleen maar haalbaar waren wanneer je vier tot zes uren per dag de drill sergeant uit ging hangen naar je kinderen toe. Maar daar trok ik de grens. Ik vertikte het om de kinderen – en dan met name de jongste – op hetzelfde moordende tempo door te laten leren als op school gebeurd zou zijn. Ik. Ben. Geen. Leerkracht. PUNT. En daarnaast vond ik het ronduit belachelijk dat de druk zo hoog lag, vooral voor de ouders. De hele wereld gaat naar de kloten en dan zijn leerprestaties belangrijk? Serieus? Natuurlijk is het bijhouden van lezen, rekenen en schrijven een must. Maar dat kan ook zonder schema’s en roosters. Gewoon gezellig iedere dag een boekje lezen, winkeltje spelen en buiten hutten bouwen is stimulerend genoeg voor de ontwikkeling. Maar dat is mijn mening.
En ook ik die het jaar zo goed was begonnen met dagelijkse workouts en een gezonde levensstijl, want 2020 ging dan EINDELIJK het jaar worden dat ik afgetraind in de bikini zou pronken op het strand van Albufeira en Lago Maggiore. Het gebrek aan vrije tijd maakte daar echter abrupt een einde aan. En toen klapte er bij mij ook een kleine depressie in. Futloos, moe, nergens zin in, down, lui en vreetbuien. Ik ben een emotie-eter, dus tel uit je winst…

Pluspuntjes

Toch gaf 2020 ook leuke dingen.
Voor mij was het het jaar dat ik de fotografie ontdekte en daarin een klein eigen bedrijfje startte. Ik kan mijn hele ziel en zaligheid erin gooien, hoe lekker is dat? Eveneens kan ik mijn innerlijke, fantasierijke kind de vrije loop laten in mijn Photoshop creaties. Het kan echt niet leuker! En, misschien ook wel handig in deze tijd: het meeste kan volledig corona-proof!

Het was het jaar van Lynn, die ontdekte dat ze behoorlijke paardrijskills heeft, waarna ze nogal wat primeurs beleefde. Van haar eerste rijles, tot haar eerste ponykamp, een eerste prijs en gewoon rechtop staan op het paard! Want ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.
Daarnaast haalde ze (gelukkig nog nét voor de lockdown) haar B-diploma, damn girl, jij bent goeeeeeddd! En last but not least: mocht ze prachtig bruidsmeisje zijn bij de bruiloft van mijn vriendin. Een rol waar ze ab-so-luut geknipt voor was!

Het was het jaar van Richard, die bij gebrek aan een vakantie in twee weken tijd een grandioos mooie veranda in onze achtertuin bouwde waar VT wonen nog jaloers op zou zijn! Hij deed dat ook nog eens helemaal in zijn uppie en niet met een klus-team. Wat. Een. Man.!

En het jaar van Nouri die geleerd heeft dat hij niet meteen dood gaat wanneer de dingen anders verlopen dan hij geanticipeerd heeft. Dat hij heel erg handig is met de laptop en prima in staat om zelfstandig zijn werk te doen en zijn leerprestaties in de hoogte te houden. Dat zijn eigen voetbalclub een hele leuke stageplek is en hij een goede hulp-voetbaltrainer. Dat een wandelingetje in het bos zo af en toe best fijn is en geen marteling. En dat hij een heel leuk maatje heeft met wie hij een aantal dagen toch nog heerlijk vakantie heeft kunnen vieren op Ameland.

Conclusie

Kortom: eigenlijk was gewoon een compleet KUT jaar waarin al onze uitjes en vakanties bruut van tafel werden geveegd. Een jaar waarin ik verplicht mijn vakantiedagen MOEST opnemen van mijn werkgever, maar er niets anders mee kon doen dan thuis zitten. Het was ook het jaar waarin ik van mijn bestaande tattoos een sleeve liet maken, maar door de lockdown het laatste stukje nog steeds niet heb kunnen laten zetten, dus laten we hopen dat ik dat hoofdstuk in 2021 eindelijk kan afsluiten! Een jaar waarin mijn hoogtepunt het fotograferen van twee neukende ooivaars was, en onze hoogtepunten als gezin die éne dag naar Ameland om Nouri weer op te halen en de twee daagse bruiloft van mijn vriendin. Nee, niet in Portugal, maar in Castricum aan ons eigen Hollandse strand. Natuurlijk een prachtig hoogtepunt, maar zeker niet waar we allemaal van gedroomd hadden…
Het jaar waarin ik wederom NIET strak in de bikini kwam te zitten, maar de bikini strak om mij. (Pluspunt: ik heb toch niet kunnen paraderen op het strand dit jaar, dus niemand die het zag!) Het jaar waarin je de kapper nóg meer waardeert dan anders, omdat je nu heel goed ziet hoe fakking belabberd je haar eruit ziet als je een half jaar lang moet overslaan. Het jaar dat je daarom ook tot de ontdekking kwam dat de tondeuse zeker niet de beste oplossing was. Het jaar van benauwende, verplichte mondkapjes, overvolle supermarkten, tekort aan Dettol zeep (die ik overigens al gebruikte vóór de corona tijd), WC-papier hamsteren, thuiswerken, eenzaamheid, faillissementen, vuurwerkverbod, lege treinen, terrassen, straten, restaurants en winkels en daar tegenover een tjokvolle Efteling.

Maar het is ook het jaar van relativeren. Want ondanks dat we aan huis gekluisterd zitten en onze ‘uitjes’ en vakanties enorm missen, realiseren wij ons wel degelijk hoe blij we mogen zijn dat we wél van elkaar kunnen genieten, allemaal gezond zijn, een dak boven ons hoofd hebben en dat de kachel brandt. En zeker niet onbelangrijk: dat we beiden een baan hebben die onder cruciale beroepen valt. Want je zou maar je faillissement moeten aanvragen, of werkeloos raken als gevolg van…
We hebben geleerd dat we zonder al die luxe uitjes, etentjes en vakantie ook gelukkig zijn. Dat we zelfs wanneer ons haar op zijn lelijkst is en de uitgroei ver over de tolerantie grens, waneer we geen mooie wimpers en/of nagels hebben, onze naasten toch nog van ons blijven houden en we om ons heen net zo gewaardeerd worden als anders. Wie had dat gedacht? En dat we twee nieuwe beste vrienden erbij hebben: Netflix en Tony. (Chocelonely)

Hopelijk wordt 2021 het jaar dat Corona weer gewoon een biertje is en wattenstaafjes alleen maar in je oren gaan. Mogen we dat wat we wél hebben en kunnen extra waarderen en daarnaast intenser gaan genieten van onze uitjes en vakanties wanneer dezen wél kunnen doorgaan. Oh en 5 kilo covid-kilo’s eraf, dat zou ook fijn zijn!

Fijne jaarwisseling allemaal!

Een reactie op “Dáááááág 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s