Daphnes Wereld

Ze béét me gewoon! Ik zag het geeneens aankomen. Het ene moment stond ik Jolene – het paard waar ik deze avond op zou rijden – lekker te borstelen en het volgende moment stonden haar tanden in mijn arm. Meteen voelde ik ze prikken: de tranen achter mijn ogen.

Janken is voor zwakke trutten en dat ben ik niet.

Huilen. Ik heb het mezelf nooit toegestaan, al helemaal niet in het openbaar. Ik ben sterk, heb niemands hulp nodig en ik jank niet. Janken is voor zwakke trutten en dat ben ik niet. Geen idee hoe ik ooit aan dat idee gekomen ben. Niet van mijn ouders, dat weet ik zeker. Volgens mijn moeder heeft dat er altijd al ingezeten; als kind verbeet ik mijn tranen al, hoeveel pijn ik ook had.

Sinds mijn burn-out is dat wel veranderd. Op het aller diepste punt daarvan was huilen zelfs het enige wat ik nog kon. En tijdens therapie-sessies wist mijn wandel-coach steeds weer die snaren te raken die me aan het huilen maakten. Ik haatte haar daarvoor. Ze liet me huilen in het openbaar en ik vond het verschrikkelijk. Nu kon iedereen zien hoe zwak en kwetsbaar ik was en dat was nogal een ‘dingetje’ voor me.

Inmiddels ben ik mijn coach heel dankbaar. Want hoewel ik het nu nog steeds niet leuk vind om die kant van mij te laten zien, heb ik door deze sessies wel geleerd dat ik mijn emoties mag laten gaan, openbaar of niet. (Maar liever niet haha.)

Terug naar mijn paardrijles van die dag. Ik rijd nog mag maar kort bij Manege Japero, een manege gespecialiseerd in Western rijden en Paardencoaching. Ik ken de dames in mijn groepje dus nog niet zo goed en dat zou voor mij normaliter barrière genoeg zijn om de tranen die ik door de beet van Jolene voelde prikken terug te dringen, mijn masker op te zetten en te doen alsof het allemaal niets voorstelde.

Wanneer je aan Western rijden denkt, denk je al snel aan barrel-races en cowboy praktijken. Maar wat eigenlijk het hoogst in het vaandel staat is verbinding met je paard.

Het mooie aan deze manege vind ik dat de groep waarin ik rijd, ook écht een groep is. Het is daar niet ieder voor zich, maar allemaal met elkaar. Meteen nadat Jolene mij beet, bekommerde de groep zich over mij. En dan bedoel ik geen snelle “Gaat het?” in het voorbij gaan, maar even daadwerkelijk stilstaan bij wat er zojuist gebeurde met oprechte bezorgdheid. Dit maakte dat ik eigenlijk geen kans kreeg om me te herpakken, mijn gewoonlijke ‘niets aan de hand’ masker op te zetten en stoïcijns door te gaan. In plaats daarvan kon ik niet anders dan de emotie te laten gaan.

En voor ik het wist rolden de tranen me over m’n wangen. Hoewel venijnig genoeg, het verdriet kwam niet van de pijn die de beet van Jolene teweegbracht. Echter kon ik ook niet plaatsen waar het dan wel vandaan kwam. Schrik dacht ik nog, omdat ik het niet anders verklaren kon. Ik was er gewoon niet op bedacht, da’s alles.

Terwijl twee dames de tijd namen om me te begeleiden in mijn emotie op dat moment, zadelde een ander uit mijn groep Jolene voor me op. En dat is goed, want wanneer je zo emotioneel beladen bent als ik op dat moment was, is het verstandiger om eventjes afstand te nemen en te gronden. Laat de emoties komen, daarna herstel je de band met je paard want anders kun je het rijden wel vergeten.

Dat vind ik zo mooi aan het rijden bij Japero. Wanneer je aan Western rijden denkt, denk je al snel aan barrel-races en cowboy praktijken. Maar wat eigenlijk het hoogst in het vaandel staat is verbinding met je paard. Jij en je paard moeten één zijn, anders kom je niet eens vooruit. Daar kan ik over meepraten, want hoewel ik al best wat jaartjes rijdt, stond ik de allereerste les een uur lang stil in het midden van de bak omdat Jolene weigerde te lopen.

Deze les ging – ondanks de onfortuinlijke start – behoorlijk goed. Daar waar ik een paar lessen geleden Jolene nog amper vooruit kreeg, draafde ik nu meerdere rondjes, deed voor het eerst een galopje op haar en we hebben zelfs een hindernisje gesprongen.

Na afloop van de les was ik blij met de vooruitgang, maar toch voelde ik me in mijn onderbuik nog steeds droevig. Toen ik eenmaal thuis onder de douche stond, dacht ik over het incident na. Ik begreep niet waarom Jolene me gebeten had en ik vroeg me af of ik signalen gemist had. Wat had ik niet gezien? Deed ik iets wat ze niet leuk vond? Had ik haar pijn gedaan? Of mag ze me gewoon niet? Vooral die laatste gedachte maakte me verdrietig. Normaliter zou dat reden zijn om bij dat gevoel weg te blijven, stel je voor dat je weer gaat janken. Inmiddels heb ik geleerd dat juist dáár een les zit.

De naweeën van opgroeien met een narcist.

En dus ging ik dat gevoel onderzoeken. “Misschien mag Jolene me niet…” En hoewel ik weet dat dat a big pile of horseshit is, want zo denken paarden niet, ze reageren louter op jouw energie. Maar wat maakte dat ik toch zo verdrietig werd van dat idee? En daar was het; een vloedgolf aan intense bedroefdheid. Het kwam zo onverwacht snel in me naar boven, van zo diep en zo hevig, dat ik niet anders kon niet dan het volledig te laten gaan.

En op het moment dat de hevigheid van deze vloedgolf wegebde, begreep ik meteen waar het vandaan kwam. De pijn zat diep in mij, al heel erg lang. Veroorzaakt door iemand met wie ik opgegroeid ben en die heel dicht bij me heeft gestaan in mijn leven. Iemand van wie ik de liefde heb proberen te winnen, al van kleins af aan, maar die niet in staat is om liefde te geven. Iemand waarvan ik (tot op de dag van vandaag) nooit begrepen heb waarom ze me zo keihard afwees. Waarom ik het nooit goed kon doen. Waarom ik zo ‘unlovable’ was.

Helaas zijn dit de pijnlijke naweeën van opgroeien met een narcist. De onverwachte move van Jolene bracht al die emoties, opgestapeld over 47 jaar en altijd veilig weg gestopt, in één klap (beet) naar boven. Jolene was niet de veroorzaker, ze was slechts de boodschapper.

Jolene is een paard met een rugzakje, misschien wel eenzelfde rugzakje als mij. Zij begreep ook niet waarom haar vorige eigenaar boos op haar werd, waarom ze straf kreeg of rot behandeld werd. Haar beet had dus niets met mij te maken. Het was ook niet mijn fout, ik had geen signalen gemist en deed haar geen pijn, het was simpelweg haar verleden dat haar op dat moment eventjes inhaalde.

Evenals dat ik – zoals iedereen – een persoon ben met een rugzakje. Mijn verdriet werd niet veroorzaakt door haar beet, louter getriggerd wat maakte dat 47 jaar opgestapelde hartzeer mij inhaalde.

Ik ben dankbaar voor dit incident. Voor Jolene. Zij is een geweldige spiegel voor me en hoewel dat soms rete confronterend is, is het noodzakelijk voor innerlijke groei en verwerking van trauma’s en oud zeer.

Ben je benieuwd naar manege Japero? Je kunt altijd een kijkje komen nemen en/of een proefles aanvragen. Klik hier om naar hun website te gaan.