Het is maar een boom…

Het is maar een boom. Een Japanse Esdoorn om precies te zijn. Hij staat in onze tuin, aan het hoofd van de vijver. Maar voor mij is het niet zomaar een boom, voor mij is hij heel erg bijzonder! Destijds stond hij in de tuin van mijn ouders. Dat is meer dan vijftien jaar geleden. En daar – in de tuin van mijn ouders dus – stond hij ook al minstens vijftien jaar.
Toen Richard en ik onze eerste vijver maakten in de achtertuin – eentje met van die grote Koi-karpers die zó tam zijn dat ze aan je vingers sabbelen – vonden we dat daar op zijn minst zo’n mooie Japanse Esdoorn bij hoorde! Echter kwamen we er achter dat die dingen schrikbarend duur waren! Ruim tweehonderd euro voor een boompje! En voor dat geld had je ook echt maar een boomPJE , geen kolos zoals die in mijn ouders’ tuin. Zoveel geld hadden we niet. Of er niet voor over. Bij gebrek aan beter vonden ergens achterin een tuincentrum een mini Esdoorntje die we voor een tientje of acht op de kop tikten en naast de vijver plantten. Het was wel een hele mooie, maar hij moest op zijn minst nog twintig jaar groeien eer hij dezelfde grootte bereikt had als die van mijn ouders. Het was best een stom gezicht, zo’n lullig boompje naast een vijfer die de grootte van onze halve tuin in omvatte. We maakten er dan ook regelmatig grapjes over, pa en ik. Hij stak ons zielige boompje de gek aan en ik lobbyde op mijn beurt weer om die van hun. “Die boom wordt veel te groot voor jullie tuin!” Zei ik dan gekscherend. “Jullie mogen ons boompje wel hebben, dan nemen wij die van jullie!” Allemaal gein natuurlijk, tot op een dag papa ineens op de stoep stond met zijn geliefde Esdoorn! Hij vond dat die beter tot zijn recht kwam in onze tuin en ach, hij werd toch wat te groot voor hun tuin. Nu moet je weten dat de tuin van mijn ouders minstens drie keer zo groot is als de onze, maar oké, hij werd dus te groot… Tuurlijk pa! (Dankjewel pa!)
Een tikkeltje overbezorgd om zijn boom was hij echter wel, want Esdoorns – zeker van die leeftijd – kun je namelijk niet zo makkelijk verplaatsen. Pa was als de dood dat zijn geliefde boom het niet zou redden. Regelmatig kwam hij daarom ook hoogst persoonlijk inspecteren of de boom nog wel leefde. Jammer genoeg bleek mijn vaders zorg terecht: eventjes leek het er op dat de boom het niet zou overleven in onze tuin. De bladeren verdorden, vielen uit en bijna een jaar lang stond hij kaal en onaantrekkelijk naast onze vijver. Jammer. Helaas overleed mijn vader het voorjaar daarop. Een zeer verdrietig, onvoorzien en abrubt afscheid. Gek genoeg begon de Esdoorn een paar weken later weer te bloeien. Als nooit tevoren! Inmiddels is hij dé eyecatcher van onze tuin! Misschien moet je er in geloven, maar ik weet zeker dat papa daar een handje in heeft gehad, hoe stom en ongeloofwaardig dat ook mag klinken! En ik weet ook heel zeker dat ieder voorjaar als de boom begint te bloeien én iedere herfst als de bladeren zo prachtig intens rood kleuren, hij van ergens daarboven naar beneden kijkt en trots een tevreden sjekkie opsteekt. Rust zacht lieve pap, iedere keer als ik naar de Esdoorn kijk, dan denk ik even aan je…

rand

 

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Het is maar een boom…

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: