E.T., King Kong en het gevoel van thuis.

De dagen worden korter. Het is steeds vroeger donker en het weer is op zijn heerlijk Hollands. De herfst is ingetreden. Na de geweldige zomer en nazomer van dit jaar, is het even wennen. Donker, grijs, nat, ik kan er wel zonder eerlijk gezegd. Maar toch heeft de herfst een positieve kant. Het heeft iets knussigs wanneer de regen buiten met bakken naar beneden klettert en wij binnen warm en droog bij elkaar zijn. Het is ‘elkaar aankruip-weer’. Lange avonden met het hele gezin, gezellig op de bank onder een fleecedekentje. Warm flikkerend kaarslicht op de achtergrond, chips en cola binnen handbereik en op de buis een leuke familiefilm is werkelijk all you need in life!

Gezellig met kleutertje

Gisteravond was zo’n avond. Mijn kleutertje heerlijk tegen me aan gevleid tijdens de spannende avonturen van De prinses en de kikker. We delen de humor, de verdrietige momentjes, genieten volop van de muziek en we verstoppen ons achter een kussentje wanneer het iets te spannend wordt. Met mijn voorliefde voor horrorfilms is mijn angst gespeeld natuurlijk, maar ik vind het zo leuk om met mijn kleine diva mee te doen! “Vind jij het ook zo spannend mama?” Vraagt ze me vanachter haar kussentje. Heftig knik ik ja vanachter die van mij, waarop mijn vijfjarige m’n hand pakt om me gerust te stellen. We kruipen elkaar nog eens extra aan. Wat geniet ik van dit soort momenten.

Vroeger

Het doet me denken aan vroeger. Bij ons in de straat woonde Walter. Walter was een wat oudere meneer die zijn tijd qua techniek ver vooruit was. Een soort ICT-er van de jaren tachtig. Via een satellietverbinding (vraag me niet hoe), kon hij films uit Amerika uitzenden.  Je kon bij hem een abonnement afsluiten voor geloof ik vijf gulden per maand en hij zorgde dat jij de films kon zien die hij uitzond. Hij bracht iedere week een gedrukt krantje langs bij zijn abonnees, waarop een uitzendschema stond. Met een speciaal familie programma op de zaterdagavond, zo herinner ik mij.
Dankzij hem hadden we toegang tot films die hier nog in de bioscoop moesten komen! Zoals E.T. bijvoorbeeld. En oh wat heeft dat kleine wezentje een indruk op mij gemaakt destijds! Zo erg dat het mij (en mijn ouders) nog flink wat nachtjes bezig heeft gehouden.

King Kong verdriet

Of wat dacht je van de film King Kong? Ik was toen allang geen zes meer, maar wat heeft die film een krater in mijn hart geslagen! Haarscherp herinner ik mij nog de beelden van de goedaardige gorilla die van het World Trade Center geschoten werd. Wat heb ik gehuild! Ik denk dat ik wel een week lang van slag geweest. Arme Kong. Hij kon er toch niets aan doen? Rotmensen!

Zo’n film als Kong kijken met een kind onder de twaalf, zou tegenwoordig pedagogisch onverantwoord zijn in onze losgeslagen betuttelende maatschappij. Maar ik ben er heus niet minder van geworden hoor. Ja, het maakte indruk, maar dat heeft mij ook gevormd! En daar ben ik mijn ouders dankbaar voor. Want als ik terugdenk aan E.T. of King Kong, herinner ik mij niet de pijn, de schrik of alle andere narigheid, maar wél de gezelligheid en geborgenheid van een fijn thuis! En het feit dat ik er toen om moest huilen, daar lach ik nu samen met mijn kinderen weer om.

Maar toch zit Kong in mijn hart, want onwillekeurig moest ik aan hem denken toen ik gisteravond naar de film Rampage zat te kijken met de puber. Na het veilige Prinses en de kikker, lag onze kleine prinses ‘prinsheerlijk’ in dromenland en dus was tijd voor ‘het echte werk’ met de oudste. Ik vind het zo’n heerlijke leeftijd! Hoewel het onschuldige van een zoetsappige, Nederlandse versie van een pedagogisch goedgekeurde tekenfilm zo zijn charmes heeft, is een lekkere vette, foute actie-knaller op Dolby Surround ook een zeer welkome afwisseling! Onze puber had een puber vriendje te logeren en met z’n allen zaten we – net als vroegah –  knus op de bank onder een dekentje en met de nodige versnaperingen.

dwayne-king-kong

Rampage

Rampage gaat over een uit de hand gelopen experiment genetische manipulatie, waar de goedaardige gorilla George door getroffen wordt. Hij wordt zo groot als de welbekende King Kong en ook komen er nog een thirty foot wolf en Godzilla-achtige krokodil voorbij. Goed voor wat behoorlijk spectaculaire beelden en de nodig blood and guts. Pedagogisch verantwoord voor twee kids van twaalf? Tja, daar valt over te discussiëren, hoewel de film wel goedgekeurd is vanaf twaalf jaar. Want hij zit boordevol humor en hilarische oneliners die bij de boys naast me op de bank zeer in de smaak vielen!
Toch, wanneer aan het eind de goedaardige aap het loodje lijkt te leggen, kijk ik stilletjes opzij naar mijn anders zo stoere puber. Dikke tranen rollen over zijn wangen en oh, ik weet heel goed hoe hij zich voelt nu! Schuldgevoel boort zich een weg mijn maag in: ik bezorg mijn eigen kind hetzelfde trauma als ikzelf destijds heb opgelopen met Kong. Ik heb met hem te doen. Een beetje maar, want de film was niet voor niets goedgekeurd voor twaalf jaar. Op het laatste moment krijgt hij * spoiler alert * nog een ‘en ze leven nog lang en gelukkig’ knipoog mee als blijkt dat George stiekem toch niet dood is. De puber kan weer lachen en ik? Ik geniet. Want zojuist heb ik hem – net als jongste eerder deze avond – zo’n heerlijk ‘thuisgevoel moment’ meegegeven!

 

 

Advertenties

Een gedachte over “E.T., King Kong en het gevoel van thuis.

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: