Een bijzondere vriendschap

Een bijzondere vriendschap. Dat is wat ik heb met mijn vriendin Maayke. Haar ouders en mijn ouders leerden elkaar kennen op een vakantie in Spanje. Zij kwamen uit Brabant, wij uit Friesland. Maayke en ik waren toen een jaar of drie. Je zou zeggen dat zo’n vakantie-vriendschap al snel verwatert, maar in dit geval is niets minder waar! De vriendschap bloeide en als kinderen zagen we elkaar regelmatig. Met onze ouders gingen we weekendjes weg, bezochten frequent de Efteling omdat zij daar vlakbij wonen en zo af en toe logeerde ik daar. Zo groeiden Maayke en ik ‘op afstand’ met elkaar op. Als pubers gingen we samen op stap, vierden carnaval, bezochten concerten – en vooral de kleedkamer van The Golden Earring – en deelden via briefpost (internet bestond nog niet) ons lief, leed en liefdesperikelen.

Nu

Inmiddels zijn we volwassen. In de tussentijd zijn we beide getrouwd, hebben bij elkaar opgeteld vijf kinderen op de wereld gezet en gaan meestal volledig op in de rompslomp van onze dagelijkse levens. Maar altijd maken we tijd voor elkaar. Vaak doen we dat door middel van een dagje of weekendje samen met onze partners en kinderen, tussen wie overigens ook heel goed klikt. Maar ieder jaar doen we ook iets samen. Even quality time tussen twee vriendinnen.

Dit jaar is extra bijzonder; we hebben namelijk een jubileum te pakken. Veertig jaar vriendinnen! Als je eventjes vergeet hoe oud ons dat maakt, dan is dat cause for celebration als je het ons vraagt! En dus planden wij in plaats van een dagje Almere (wat we normaliter doen omdat het voor beide ongeveer even ver rijden is), deze keer een tweedaagse citytrip naar Praag. Er samen even tussenuit!

Citytrip

En zo kwam het dat ik zondagavond afscheid moest nemen van huis en haard. Vooral Nouri had daar moeite mee. Sinds zijn geboorte ben ik er altijd geweest. Natuurlijk ben ik wel eens weg: ik werk natuurlijk, ga eens een avondje stappen of een dagje uit en soms plannen mijn man en ik een dag of weekend samen. Maar dit is anders. Mama gaat weg. Écht weg. Twee dagen. In het vliegtuig. Naar een ander land. Een vreemde stad. En niet zomaar twee dagen, nee, doordewéékse dagen. Dagen waarop mama er normaliter ALTIJD is en de volledige regie heeft.

De woorden: “Maar papa is er toch” lijken geen troost te bieden. De avond van vertrek is dan ook best heftig. Nouri heeft moeite om afscheid te nemen. Ik zie de tranen in zijn ogen. Met bibberend stemmetje en een fake smile zegt hij: “Veel plezier mama!” Om zich na een vlugge afscheidsknuffel snel om te draaien opdat ik zijn tranen niet zie.
Lynn is compleet het tegenovergestelde: “Doei mama!” En smijt het portier van de auto vol enthousiasme dicht om zich vervolgens te wenden tot haar vader: “Mag ik nu weer spelen?” Ze kijkt dan ook niet op of om wanneer ze terug het huis in loopt.
Eveneens is de eerste keer dat ik meerdere dagen zonder mijn man weg ga en een beetje vreemd voelt dat wel. Voor ons beide. Maar moeite hebben we er niet mee. Ik heb er alleen maar erg veel zin in. Totdat ik de straat uitrijd en uit zicht ben. Ineens voel ik mijn keel dichtknijpen en zonder waarschuwing biggelen een paar tranen over mijn wangen. “Jezus Daf, doe éven normaal!” mopper ik mezelf toe. Tja, sinds ik kinderen heb, kan zelfs een boterham met pindakaas een trigger zijn voor de nodige waterlanders, dus gek is dit niet. Wel irritant als je het mij vraagt. Je waant jezelf zo sterk, totdat… Eh nou ja, tot dit soort momenten dus. Dan blijk je zo labiel als een schizofreen met verlatingsangst. Bij gebrek aan een betere vergelijking.

Voor herhaling vatbaar

Gelukkig zijn mijn tranen niet voor lange duur en ook Nouri went aan het idee. Althans, dat doet zijn appje geloven de volgende dag: “Mam, het gaat hier goed hoor. We redden ons wel.”
Dat is fijn! Maayke en ik ‘redden’ ons ook wel! De twee dagen in Praag vliegen dan ook voorbij! We hebben veel gezien, een hoop lol gehad, heel wat kilometers gelopen, heerlijk genoten van elkaar en de omgeving en mega veel foto’s gemaakt! Een heerlijke citytrip dus die wat ons betreft voor herhaling vatbaar was. Op de terugweg waren we al druk aan het bedenken waar we volgend jaar eens naar toe zullen gaan. Londen, Parijs, Lissabon? Nah, we komen er vast wel uit!

20181008_132914
John Lennon Wall, Praha
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: