Kalimiro

20161223_180917-01

“Anders„

Ik weet dat ik een beetje anders ben dan de meeste andere vrouwen. Ik ben nou eenmaal niet van het kaliber super vrouwelijk, lang haar tot op de kont, hoge hakken en lange gelakte nagels. Nee, in plaats daarvan ben ik meer van het kaliber stoer en een tikkeltje mannelijk. Ik draag liever kistjes dan hakken, lange nagels zijn überhaupt niet aan mij besteed en daarnaast experimenteer graag met mijn haar. Geen brave paardenstaart dus, maar lekker gek. Allerlei kapsels zijn al aan bod geweest: van steil tot krul, van half lang tot extreem kort, van fauxhawk (je weet wel, zo’n hoge kuif al dan niet met opgeschoren zijkanten) tot asymmetrische lok en qua kleur van roze tot zwart. (Voor de duidelijkheid, van nature ben ik blond.) Kortom: gevarieerd en af en toe een beetje gewaagd. Daarmee ben ik anders dan de meeste vrouwen die ik ken. Daar kan ik niet echt iets aan doen. Zo ben ik nou eenmaal. Altijd al geweest.

Moeilijk

Vroeger vond ik het moeilijk om anders te zijn. Jaren lang probeerde ik te zijn wat anderen willen zien. Waarom? Geen idee. Dat sluipt er in. Je gaat mee met de mensen om je heen omdat dat nou eenmaal ‘de norm’ is. Bang voor commentaar of afkeur. Maar toch werd ik daar niet gelukkig van! Mede dankzij de liefdevolle support van mijn echtgenoot die juist het ‘anders zijn’ in mij zo mooi vindt, kwam ik zo rond mijn dertigste tot inkeer en leerde mijn ‘ware ik’ te accepteren. Sindsdien zit ik een stuk lekkerder in mijn vel. Oh vergis je niet; ik voel me soms nog best vaak onzeker hoor! Ik wordt nogal eens aangestaard of nagekeken door zowel mannen als vrouwen en daar krijg ik bijwijlen behoorlijk de zenuwen van. Ik vraag me dan namelijk af of ze naar me kijken omdat ze denken: “Wauw, gaaf!” of dat ze denken: “Jezus, dat ziet er niet uit!” Op mijn goeie dagen gooi ik mijn neus in de lucht en heb ik schijt aan het wat mensen eventueel zullen denken. Maar op slechte dagen wordt ik er onzeker én een tikkeltje recalcitrant van. Ik moet me dan vaak inhouden om niet pissig voor hun neus te gaan staan en te zeggen: “Ben je klaar nu met staren, of zal ik nog even blijven staan?!” Want zo ben ik dan wel; onzeker, maar niet bang voor confrontatie.

Commentaar

En ik verwacht heus niet dat iedereen mijn kapsels mooi vindt of mijn keuzes begrijpt. Dat hoeft ook niet, als ík het maar mooi vind! Maar ik vraag er ook niet om het mikpunt van spot te worden zoals vaak op mijn werk het geval is. Vooral ten tijde van mijn mooie kuif, kreeg ik veel commentaar: “Goh, windkracht 10 zeker?” “Zit er geen voorraam meer in de trein?” Of: “Hey Kalimiro, had je wind tegen?” Tja, ik werk in een mannenwereld en weet maar al te goed hoe lomp mannen kunnen zijn in hun uitspraken. Een opmerking hier of daar vind ik helemaal niet erg. Sterker nog: dat lompe vind ik veelal het leuke aan werken in een mannenwereld. Maar er zit wél een limiet aan mijn tolerantie!

Suikerspin

“Wanneer maakt de kapper het af?” Moest ik vaak horen toen mijn asymmetrische lok aan de ene kant wat langer was dan aan de andere kant. (Ja duh, anders is ‘ie niet asymmetrisch!) De keer dat ik mijn haar extreem kort had geknipt kreeg ik regelmatig een opmerking in de trant van: “Zo, ben je van de trap gepleurd?” En de dag dat ik met roze haar op het werk verscheen (en ja, ik weet dat ik daarmee een cultuurshock teweeg breng, maar toch) brulde een collega door de kantine: “Waaaah, ik krijg ineens trek in een suikerspin, ‘k weet niet waarom!”
Op dit punt was ik het constante commentaar op mijn haar redelijk zat, dus sneerde ik terug: “Het feit dat jij zo achterlijk reageert, zegt meer over jouw bekrompenheid dan over mijn haar!” Oei! Dat had ik natuurlijk niet mogen zeggen. Want nu was meneer beledigd en kreeg ik de volgende klassieker voor mijn kiezen: “Goh, zijn we weer ongesteld?”

Ik doe het toch ook niet bij jou?

Nee, terug sneren wordt niet gewaardeerd. Maar andersom moet ik dit soort opmerkingen wél accepteren? “Ben je zwanger?” als ik ietsjes aangekomen in de decemberperiode. Of: “Heb je je aangesloten bij ISIS?” wanneer ik in mijn (overigens hartstikke leuke en moderne) legerprint skinnyjeans op een cursusdag verschijn. En ik kan écht wel tegen een grapje hoor, maar verdomme jongens, waarom altijd dat domme onnadenkende commentaar? Ik vraag toch ook niet aan jou of je moeder je vroeger heeft laten vallen met je niet zo knappe uiterlijk? Ik vraag toch ook niet aan jou of je misschien een regenton hebt ingeslikt met je vette, ongetrainde bierbuiklijf? Ik vraag toch ook niet aan jou of je net bij het Leger des Heils vandaan komt, wanneer jij op een cursusdag verschijnt in je lelijke geitenwollen vest en je afzichtelijke bordeauxrode corduroy broek uit het jaar kruik? En ik zeg toch ook niets van jouw vage plukje haar dat in geen veertig jaar een kapper gezien heeft? Nee, ik laat iedereen in zijn waarde! Vooroordelen hebben we allemaal. En een eigen mening ook. Maar moet die persé in de ongenuanceerde versie gehoord worden? Of is eerst even nadenken een betere optie? Ik zeg het maar even…

Advertenties

3 gedachten over “Kalimiro

Voeg uw reactie toe

  1. Voor de mensen gaan staan en recht aankijken. Dan weten ze niet hoe ze moeten kijken.Ik heb ook altijd zo’n bekijks in de rolstoel. En dan zegt iemand, zo wil ik ook wel de hele dag rondgereden worden, of wat zielig. Dan houd ik mij niet stil.
    Maar het zegt meer over de persoon die commemtaar geeft dan over jou en mij.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: