Oorbellen…

Ondanks Nouri’s enorme onzekerheid, gaat hij maximaal voor wat hij leuk vindt, ongeacht de reacties van de buitenwereld.
Diep respect voor mijn eigen zoon!

20190320_190705-01-034996272257156947723.jpeg

Er zijn van die momenten in het leven dat je denkt alles meegemaakt te hebben maar dan toch nog verrast wordt. Door iets wat je totáál niet aan zag komen. Zo’n gevalletje omgekeerde wereld. Dat had ik toen we afgelopen weekend met zijn allen aan tafel zaten voor het avondeten en Nouri doodleuk zei: “Mam, ik wil graag oorbellen.” De hap kipfilet die ik net had genomen, schoot bekant weer terug op mijn bord. Dit had ik toch zó niet van hem verwacht!

Meisje-meisje

Toen Nouri nog baby Noëlle was, hebben we er wel eens aan gedacht om gaatjes te laten schieten; dat staat zo schattig. Maar ik vond dat ze die keuze zelf moest maken, op een leeftijd dat ze daar klaar voor was. Maar Noëlle was geen meisje-meisje. Sterker nog: Noëlle werd uiteindelijk een jongen en ik was zó blij dat wij die keuze nooit voor haar gemaakt hadden! Stel je voor dat het kind nu met oorbellen liep, dan was die daar toch doodongelukkig mee? Dat mijn zoon als jongen zijnde ooit oorbellen zou willen, is geen moment in me opgekomen. Maar nu gooide hij het dan toch zomaar op tafel.
Lynn giechelde: “Oorbellen is voor meisjes!” Zei ze resoluut. En daar slaat ze de spijker op zijn kop, want inderdaad, dat is het algemene beeld wat we hebben. Zeker bij kinderen. Toch zijn er genoeg mannen die ook oorbellen dragen: David  Beckham, Colin Ferrel, Johnny Depp, Justin Bieber (tenminste, als je die een man kunt noemen) en zo zijn er nog wel meer. Vooral bij voetballers zie je het steeds vaker voorbij komen. Karim Rossi van Nouri’s club Cambuur heeft ze ook. En – waar de hele hype om begonnen is – Ronaldo, Nouri’s grote voorbeeld, draagt zijn diamanten glimmers in beide oren met verve. Tja, als Ronaldo ze heeft, kun je als fan natuurlijk niet achterblijven. Dat snap ik. Beter dan je denkt.

Recalcitrant

Ik kan me nog heel goed herinneren toen ik mijn eerste gaatjes liet schieten. Nou ja, schieten? Dat niet. Ik deed ze zelf prikken met een naald. Say what?  Yup! Ik was (goh, verrassend) die recalcitrante puber die zonodig weer eens iets moest wat niet mocht. Van mijn moeder mocht ik namelijk geen gaatjes. Niet zozeer omdat ze er tegen was, maar meer omdat mijn moeder al flauwviel bij het idee. Zij vind piercings zó erg, dat alleen als ze eraan denkt, haar maaginhoud al omhoog komt! Daarom mocht ik geen gaatjes: zij kon ze niet verzorgen al zou ze het willen. Gaatjes mochten mijn zus en ik pas als we zestien jaar of ouder waren en daar dus zelf de zorg voor konden dragen.
Maar ja, ik was een enorme puber. Een puber die op korte termijn een feestje had. Een feestje waar die ene jongen op wie ik een mega crush had óók zou komen. Natúúrlijk moest ik oorbellen. Want al die andere meisjes op dat feestje hadden ze ook. En zonder oorbellen zou hij me vast niet zien staan. Logisch toch?

En zo ontstond mijn snode plannetje. Mijn vriendin opperde dat zij wel gaatjes kon prikken, dat had ze vaker gedaan. In een onbewaakt-alleen-tuis-moment joegen we op zaterdagmiddag een paar gaatjes in mijn oren met een naald uit mama’s naaikistje en een fles citroenjenever in de aanslag. Want citroen jenever is alcohol toch? En deed alcohol niet iets ontsmettends?
Uiteraard was mijn moeder woest toen ze thuis kwam! Niet eens zozeer omdat we tegen haar wensen in gingen, maar de manier waaróp. “Waarom zijn jullie niet gewoon naar de juwelier gegaan?” Eh…. Tja, dat was eigenlijk best een goeie. Daar hadden we met onze twisted puberbrein nog niet aan gedacht!
Maar who cares? Ik had oorbellen! Nee, geen zweerknopjes, maar meteen diezelfde zaterdagavond een paar joekels van ringen erin die in de jaren tachtig zo hot waren. Ik voelde me zó stoer. Kijk mij nou ‘groot’ zijn! De vlammende pijn en knalrode oorlellen nam ik voor lief. De onvermijdelijke ontsteking die daarna volgde ook. Tjonge jonge, wat een puberbrein wel niet kan bedenken he? Mijn moeder heeft er nog trauma’s van haha!

Respect

Terug naar mijn eigen puber. Die hoeft gelukkig niet met een naald en citroenjenever in de weer, want hoogstpersoonlijk zorg ik dat hij de gaatjes krijgt die hij zo graag wil. Ik vind het zó dapper van hem! Hij is al een ‘verschijning’ en ondanks zijn enorme onzekerheid, gaat hij maximaal voor wat hij leuk vindt, ongeacht de reacties van de buitenwereld. Dat was al zo toen hij een meisje was met jongenshaar en nu is het niet anders. Ik heb diep respect voor mijn eigen zoon! Nouri doet dit omdat hij het zélf graag wil, niet omdat het in de mode is of iedereen het heeft. Sterker nog: ik denk dat hij straks de enige jongen met oorbellen is op school en in zijn vriendenclub. Ik denk ook dat hij nog wel het nodige commentaar voor zijn kiezen gaat krijgen. En juist daarom sta ik volledig achter hem. Jezelf ontdekken, je eigenheid ontplooien, ik kan het alleen maar toejuichen. En als je thuis lekker mag zijn wie je bent, dan kun je de buitenwereld ook wel aan!

9 gedachten over “Oorbellen…

Voeg uw reactie toe

  1. Ik vind het zo vervelend dat men vind dat oorbellen alleen meisjes/vrouwen zijn. Ik ben 37 jaar oud en om deze reden draag ik bijna nooit oorbellen. Gewoon omdat als ik ze in doe, zoals op mijn werk (één dag lang en toen was ik het beu), ik er veel rare reacties op krijg. Dat varieerde van “Hoe kom je daar nu bij”, tot, “Ik heb er geen problemen mee hor, dus van mij mag je ze best in doen”. Dit lijkt allemaal onschuldig, maar het plaats het dragen van oorbellen als man zijnde wel in een bepaald perspectief. En dan/gelukkig was mijn leidinggevende, een nette vrouw die vind dat iedereen op kantoor er representatief uit moet zien, niet eens aanwezig. Al moet ik wel bekennen dat als niemand iets van mijn oorbellen had gezegd, ik het wellicht ook niet leuk had gevonden.

    Like

    1. Soms hangt het er ook vanaf wat voor werk je doet ja. Op kantoor zijn ze niet zoveel gewend… In de bouw zal het commentaar wel meevallen. (Ik noem maar een voorbeels hoor.)
      Maar dat ‘hokjes denken’, daar ben ik ook wel klaar mee. Waarom kun je niet gewoon doen wat je leuk vindt?

      Like

    2. Ik geef deze reactie trouwens omdat ik zelf ook in het autisme-spectrum zit. Het probleem daarbij is dat als je iets eenmaal in je kop hebt, het er niet/moeilijk meer uit gaat (je kunt niets ‘opzij zetten’, of in elk geval moeizamer dan andere mensen). Dus is het extra lastig om, als je graag oorbellen in wilt hebben, dit niet kunt doen. Of durft, want als ik zo terug kijk, had ik mijn oorbellen de volgende dag gewoon weer in moeten doen. Dan was misschien iedereen er nu wel aan gewend geraakt en zou ik geen of minder rare reacties krijgen. Want je komt altijd mensen tegen die jou nog kenden toen je geen oorbellen droeg.

      Like

      1. Ik herken het: mijn zoon (ja die met die oorbellen) heeft ook ass. En ja: mensen wennen er uiteindelijk wel aan. Misschien moet je idd gewoon doorzetten. 😊 Maar het is nog niet te laat om te doen wat je wilt toch? 😉

        Like

      2. Ja, dat klopt, maar voor mijn gevoel ik het daarvoor nu te laat. Mijn vrouw vind het helemaal niets en schaamde zich er vroeger al voor als mensen zagen dat ik gaatjes in mijn oren had (en dus wellicht ook oorbellen droeg). Dus had ik ze in het openbaar nooit in. Nu vind ze dat ik vanwege onze kinderen het goede voorbeeld moet geven. En daar hoort geen papa met oorbellen bij.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: