Lynn, de wervelwind

2019-02-23 102862585709537087244..jpg

Oh wat verlang ik naar de pré-corona tijd dat de kids een weekendje naar opa en oma konden. En met kids bedoel ik eigenlijk meer onze diva. Hoe sneu het ook klinkt, wat hebben we af en toe een break nodig van deze wervelwind! Want zo leuk als ze is, zoveel energie slurpt ze ook. Vooral van mij, want Lynn is een écht mamakindje. ‘Mijn schaduw’ noem ik haar ook wel. Ze wijkt geen moment van mijn zijde, kopieert alles wat ik doe en wil zoveel mogelijk aandacht én zoveel mogelijk tijd met me doorbrengen. En ik kan je verzekeren: dat is do-de-lijk vermoeiend!

Sloper

Lynn is een ontzettend leuk kind, laten we dat even voorop stellen. Altijd vrolijk, altijd enthousiast en immer welwillend om je te helpen met klusjes in en om het huis. Ze wil alles voor je doen en staat overal met d’r neus bovenop. “Mag ik zien? Mag ik ook? Mag ik dat doen?” Alles zelf willen en kunnen. Leuk toch? Nou, not so much!  Want Lynn is een ongeleid projectiel! In haar enthousiasme en onnadenkendheid sloopt ze meer dan dat ze helpt. “Mama, ik geef de poesjes wel eten hoor!” Waarop twee minuten later de complete inhoud van de bak met kattenbrokjes over de vloer verspreid ligt. Als Lynn iets voor je tilt, ligt het geheid een paar tellen later kapot op de grond. Meehelpen de vaatwasser uitladen is inmiddels een grote no go, dat snap je wel!

Laatst hielp ze me het konijnenhok verschonen; de complete volledigheid aan keutels belandden massaal náást de container in plaats van erin en nooit lag er zoveel hooi en stro in het gras als nu. Kunstgras hebben we, dus krijg daar alle hardnekkige strootjes maar weer uit.

En vanmorgen vroeg ging de eerste beker drinken alweer over de wereld. Geen idee hoe ze het had, maar ik stond naast haar en uiteraard kreeg ik de volle laag: over mijn broek heen, bij mijn benen langs zo mijn schoenen in. Bewaar dan je kalmte maar eens…

wp-15876711460953088833153212326264.jpg

Stuiterbal

Daarnaast is Lynn een enorme stuiterbal: ze kaatst daadwerkelijk van de muren af. En als ze je iets vertelt, staat ze nooit stil, nee, ze stuitert. Letterlijk! Net tijgertje van Winnie de Pooh: toing, toing, toing, toing. Probeer je dan maar eens te focussen op wat ze te vertellen heeft. En de keren dat ik door haar gestuiter een onverwachte kop-kaakstoot kreeg, kan ik al niet meer op één hand tellen. De keren dat ze bovenop me springt wanneer ik net even rustig zit, ook niet. Voet in mijn maag? Been there. Elleboog in mijn tiet? Done that! Als klimrek gebruikt? Yup, vink maar af!

Het kind kan er niets aan doen hoor, want het zit erin. In de buik lag ze al nooit stil, zelfs niet ’s nachts. Een minuscule designer flaw vrees ik…

Wervelwind

Nee dan die wervelwind capaciteit: ze is net “The Flash” van de comics van Marvell: “Woeshj!” En de brokstukken vliegen je om de oren! Overal waar ze gaat laat ze een spoor van rotzooi achter! Overdag, wanneer Lynn naar school is, is het huis rustig en opgeruimd. Maar zodra ze thuis is, duurt het nog geen vijf minuten of je kunt precies zien waar ze geweest is: schoenen hier, sokken daar (niet persé in de buurt van elkaar), bananenschil op tafel, half opgekluifde appel op de bank en snoeppapiertjes op de als een Hans en Grietje spoor op de trap. Weg rust. Weg opgeruimd huis. Weg zen gevoel!

Aandachttrekker

Ook is Lynn heel erg “in your face”. Of beter gezegd: in my face! “Kijk mama, zie mama, kom mama, kijk eens wat ik kan, kijk wat ik doe.” Jemig Lynn, ik hóef niet te zien hoe jouw haar zwiept. Of dat je op je tenen kan staan (wat je inmiddels al vijf jaar kan). Ik hoef niet te zien hoe je ogen knipperen of hoe je gekauwde eten eruit ziet. (Ieuw!)

Aan tafel zit ze nooit stil en vreet van alles uit. Het aantal keren dat haar beker drinken over de wereld ging, daar wil ik het niet eens over hebben. Haar non-stop aandachttrekkerij tijdens het eten eigenlijk ook niet. Die heeft de tafelmanieren (en oog-hand coördinatie) van een dreumes! Met mijn haviks-mama-ogen zie ik alles natuurlijk, zelfs vanuit mijn ooghoek. De kunst is dan; weten wanneer je wel of niet moet ingrijpen. Maar ze doet soms van die dingen die je gewoon écht niet verwacht! Andere kinderen aan tafel eten gewoon spaghetti. Die van mij: “Kijk mama, ik ben Rapunzel! Mooi lang haar he?” En ze laat een handvol spaghetti slierten over haar haar dansen. (Zonder saus gelukkig…) Ik bedoel, zoiets verzín je toch niet?

Of laatst, toen ze net haar tand eruit had: “Kijk mama!” Of eigenlijk was het meer: “Pfijfff wawa!” en ze een stuk van haar kaiserbroodje in het ontstane gat had gepropt en daar heerlijk de clown mee uithing. En zo heb ik nog duizenden anekdotes.

 

Zucht

Zucht…

Het is best vermoeiend, zo eentje om je heen. En nu in deze onwerkelijke Covid-19 tijd gaat het allemaal dubbel op en dat is best pittig. Natuurlijk kan ik niet zonder Lynn. Want het is vaak ook zó gezellig met d’r. Met haar gekke fratsen maakt ze me altijd aan het lachen en ze verwondert mij dagelijks met haar geheel eigen kijk op de wereld en haar uitgesproken kleding keuzes. Ik hou van dit kind. Maar toch… Als ze er niet is, dan pas merk ik hoeveel energie ze van me vraagt. Dus af en toe een weekendje naar opa en oma? YES PLEASE!!!! En de scholen weer open? HALLELUJAH!!!

 

 

2 gedachten over “Lynn, de wervelwind

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: